Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OSK 1010/23

Wyrok NSA z 27 listopada 2025 r., II OSK 1010/23 – obywatelstwo

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu administracji

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
27 listopada 2025
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2003/22 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 lipca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie uznania za obywatela polskiego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 24 czerwca 2022 r., nr [...], 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz A. Z. kwotę 1.160 (jeden tysiąc sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2003/22, oddalił skargę A. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 lipca 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z 24 czerwca 2022 r. o odmowie uznania skarżącego za obywatela polskiego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych. Organy administracji obu instancji uznały, że skarżący spełnia przesłanki uznania go za obywatela polskiego wskazane w art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 465), jednakże zachodzi też przesłanka negatywna określona w art. 31 pkt 2 powołanej ustawy. Zaistnienie tej negatywnej przesłanki wynikało w ocenie organów administracji obu instancji z faktu, że skarżący w latach 2018-2021 popełnił liczne wykroczenia w ruchu drogowym, za które każdorazowo był karany mandatami karnymi i w związku z tym figuruje w bazie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. W skardze skarżący podniósł, że sam fakt popełnienia w przeszłości wykroczeń drogowych nie jest wystarczający dla uznania, że cudzoziemiec stanowi zagrożenie w rozumieniu art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Zarzucił organom administracji niewzięcie pod uwagę jego "ogólnej postawy" i "sposobu jego zachowania", a także pominięcie faktów, że terminowo wykonał wszystkie nałożone na niego kary za popełnione wykroczenia drogowe, "podjął działania w celu zapobiegnięcia popełnieniu kolejnych wykroczeń w przyszłości" (wziął udział w szkoleniu przeprowadzonym przez Pomorski Ośrodek Ruchu Drogowego w Gdańsku, które miało na celu "zredukowanie liczby punktów karnych, a także zwiększenie kompetencji dot. zagrożenia na drodze i świadomości kierowcy odnośnie skutków kolizji i wypadków drogowych"), a od września 2021 r. nie popełnił żadnego wykroczenia ani przestępstwa. Zarzucił ponadto pominięcie ocen Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Gdańsku oraz Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w Gdańsku, w których stwierdzono, że skarżący "nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo zagrożenia ochrony bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego". Uzasadniając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji podkreślił, że państwo ma całkowitą kompetencję do stanowienia zasad nabycia i utraty obywatelstwa polskiego oraz ich wykonywania, a w konsekwencji do określenia, kto może być jego obywatelem. Oznacza to, że o przynależności do grupy obywateli polskich mogą – w trybie wnioskowym – ubiegać się te osoby, które zapewniają stan bezpieczeństwa dla obronności, bezpieczeństwa państwa oraz porządku publicznego. Zdaniem Sądu, treść przepisu art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim nie pozostawia żadnych wątpliwości, że nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 30 tej ustawy, cudzoziemiec nie uzyska obywatelstwa polskiego w trybie uznania za obywatela polskiego, jeżeli jego działanie stoi w kolizji z wartościami chronionymi tym przepisem. Sąd pierwszej instancji stwierdził, za organami administracji publicznej, że uznanie skarżącego za obywatela polskiego nie będzie stanowiło zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, co potwierdzają informacje uzyskane od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (pisma z 19 października 2021 r. i 6 kwietnia 2022 r.) oraz Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w Gdańsku (pisma z 1 października 2021 r. oraz z 17 marca 2022 r.). Jednakże art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim nakazuje organom także dokonanie oceny, czy nabycie przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego nie będzie stanowiło zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Okolicznością istotną dla uznania za obywatelstwa polskiego jest więc, zdaniem Sądu, ocena, czy wydanie pozytywnej decyzji organów nie spowoduje zagrożenia dla tych dóbr. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pojęcie "zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego" nie zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Niemniej Sąd podzielił pogląd zaprezentowany przez WSA w Warszawie w wyrokach z 23 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2685/20 oraz z 12 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 988/22, że przez zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego należy rozumieć taką postawę cudzoziemca (sposób zachowania), która koliduje z obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządkiem prawnym. Przy czym, zdaniem Sądu, w kontekście art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim brak jest podstaw do analizowania wagi popełnionych przez cudzoziemca czynów nieakceptowanych w obowiązujących porządku społecznym, gdyż zagrożeniem dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego mogą być wszelkie postawy cudzoziemca i jego sposoby zachowania, które kolidują z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym. A zatem, w świetle powyższego, zarówno charakter jak i waga powyższych przewinień nie są kluczowe dla oceny wystąpienia przesłanek negatywnych określonych w ww. przepisie. Absolutnie wystarczającą jest natomiast w ocenie Sądu, ustalona przez organy okoliczność popełnienia przez skarżącego przed ubieganiem się o uznanie za obywatela polskiego licznych naruszeń obowiązującego na terytorium RP porządku prawnego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że wnioskodawca w okresie od 21 października 2018 r. do 13 kwietnia 2021 r. na terenie całego kraju dopuścił się szeregu wykroczeń, w tym w dniu 10 marca 2021 r. w B. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, za które to czyny został ukarany prawomocnymi mandatami karnymi. Sąd przyjął, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 804/19; wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1251/16), że w ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego godzi każde popełnione przestępstwo lub wykroczenie, niezależnie od jego rodzaju, gdyż stanowią one niewątpliwie zaprzeczenie poszanowania norm ustalających porządek prawny na terytorium państwa. W ocenie Sądu, tym bardziej uzasadnione będzie wystąpienie przesłanki wskazanej w art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim w sytuacji, gdy skarżący w sposób świadomy nie będzie respektował polskiego prawa dopuszczając się jeszcze przed złożeniem wniosku o uznanie za obywatela polskiego, szeregu czynów zabronionych, godzących m.in. w bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego. W tej sprawie, pomijając nawet ciężar gatunkowy popełnionych przez skarżącego wykroczeń, dokonując rzeczonej oceny nie można zdaniem Sądu abstrahować również od ustaleń, że liczba oraz okres w jakich zostały popełnione wykroczenia, wskazuje na pewną notoryczność negatywnych zachowań skarżącego względem obowiązującego na terytorium RP porządku prawnego. W ocenie Sądu, rację ma organ odwoławczy, że powtarzalność postępowania wnioskodawcy świadczy o jego lekceważącym stosunku do przyjętych w Polsce przepisów prawa. W tej sytuacji zatem zasadnie uznano, zdaniem Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie zasługuje na nabycie obywatelstwa polskiego, gdyż swoim działaniem nie daje gwarancji respektowania norm prawnych obowiązujących na terenie RP. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że nie bez racji podniesiono w skardze, że ocena organów powinna uwzględniać późniejszą postawę skarżącego, który uiścił wszystkie nałożone na niego mandaty karne oraz podjął starania w celu uniknięcia naruszania prawa w przyszłości, poprzez udział w szkoleniu przeprowadzonym przez Pomorski Ośrodek Ruchu Drogowego w Gdańsku. Jednakże Sąd doszedł do wniosku, że powyższe działania, choć zasługujące na uznanie, w dacie orzekania przez organy nie mogły jeszcze przemawiać za przyjęciem, iż dotychczasowe postępowanie skarżącego nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Okoliczności te nie świadczą bowiem o trwałej zmianie postawy skarżącego. Skarżący nie wykazał, ażeby w dacie złożenia wniosku doszło do zatarcia ukarania za popełnione wykroczenia. Okres, jaki upłynął pomiędzy datą ostatniego z czynów zabronionych, których dopuścił się skarżący, a datą orzekania przez organy nie pozwalał na stwierdzenie, że postępowanie cudzoziemca daje gwarancję, iż nie będzie on ponownie godził w porządek prawny RP. Okoliczności podnoszone w skardze nie przemawiają zatem za nieaktualnością oceny o stwarzanym zagrożeniu dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd zaakcentował, że w art. 34 ust. 2 Konstytucji RP zamieszczono zasadę względnej niezbywalności obywatelstwa, z której wynika zakaz pozbawienia obywatelstwa mocą jednostronnego działania władzy publicznej. Jedynym zaś sposobem utraty obywatelstwa jest jego dobrowolne zrzeczenie się. Z powyższej normy konstytucyjnej wynika zatem zasada pełnej trwałości obywatelstwa i nieodwracalności jego nabycia. Przejawia się ona w tym, że status obywatela cechuje trwałość zarówno w czasie, jak i przestrzeni. Z uzyskaniem obywatelstwa wiąże się nabycie szeregu praw przysługujących wyłącznie obywatelom polskim. Wobec tego, za uzasadnione należy uznać oczekiwanie, aby cudzoziemiec ubiegający się o polskie obywatelstwo prezentował postawę niezagrażającą obronności, bezpieczeństwu czy porządkowi publicznemu (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1251/16). Powyższe oznacza, zdaniem Sądu, że dokonywana przez organ ocena musi uwzględniać szerszą perspektywę czasową i postępowanie cudzoziemca podczas pobytu na terenie Polski. Istotne jest to, że decyzja odmowna nie zamyka cudzoziemcowi szansy na uzyskanie obywatelstwa polskiego w przyszłości na podstawie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy o obywatelstwie polskim, w tym także w trybie uznania za obywatela polskiego, jeżeli usunięte zostaną przyczyny, które zmusiły obecnie organ administracji publicznej do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Takowy stan może zaistnieć, gdy z pespektywy upływu czasu oraz zachowania wnioskodawcy w tym okresie będzie wynikało, że jego postawa nie stanowi już zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazano, że zainteresowany jako osoba zamieszkała na terytorium Polski uprawniony jest także w dowolnym czasie do zwrócenia się do Prezydenta RP z wnioskiem o nadanie obywatelstwa polskiego za pośrednictwem właściwego wojewody. Reasumując, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały, że dotychczasowa postawa i sposób zachowania cudzoziemca kolidują z obowiązującym na terytorium RP porządkiem prawnym i przemawiają za przyjęciem, iż stanowi on zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie: 1/ art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachodzi negatywna przesłanka uznania skarżącego za obywatela polskiego, podczas gdy zdaniem skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do przyjęcia takiego wniosku, 2/ art. 8 i art. 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji naruszenie prawa skarżącego do życia prywatnego i rodzinnego oraz pozbawienie go możliwości weryfikacji przyczyn, na podstawie których odmówiono mu uznania za obywatela polskiego, w szczególności poprzez brak dostatecznego zindywidualizowania i należytego wykazania przez Sąd pierwszej instancji zagrożenia bezpieczeństwa państwa, z jakim miałoby się wiązać wydanie pozytywnej decyzji, 3/ art. 1 § 2, art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c "ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 5 lipca 2002 r." poprzez nienależyte wykonanie kontroli decyzji organu i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia (art. 11 w zw. z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a.), w tym brak czytelnego i logicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie wyjaśnienia przyczyn, dla których uznano, że zachowanie skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, 4/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 8 k.p.a., 5/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto złożono wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przede wszystkim zasadna jest podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił bowiem zastosowanie powołanego przepisu przez organy administracji obu instancji. Nie było bowiem podstaw do przyjęcia, że fakt, iż skarżący w latach 2018-2021 popełnił liczne wykroczenia w ruchu drogowym, stanowi podstawę uznania, iż niejako automatycznie zachodzi negatywna przesłanka uznania go za obywatela polskiego wskazana w art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Zauważyć należy, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż dopuszczalne jest analizowanie w kontekście zastosowania art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim wagi zarzucanych cudzoziemcowi ubiegającemu się o uznanie za obywatela polskiego przestępstw. Tak przyjęto m.in. w sprawie o sygn. akt II OSK 490/23, zakończonej wyrokiem NSA z 21 sierpnia 2025 r., czy w wyroku NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1345/21, w uzasadnieniu którego wyraźnie wskazano, że "niedopuszczalna jest taka wykładnia art. 31 pkt 2 u.o.p. jak przyjęta przez Sąd I instancji, zgodnie z którą przez należy rozumieć każdą postawę cudzoziemca i jego zachowania kolidujące z obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządkiem prawnym – bez możliwości analizowania np. wagi popełnionych przez cudzoziemca czynów karalnych". Z kolei w wyroku z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1129/22, NSA stwierdził, że "(n)ie można faktu skazania osoby ubiegającej się o uzyskanie obywatelstwa polskiego za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa automatycznie utożsamiać z istnieniem zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy administracji w takim przypadku powinny brać pod uwagę rodzaj popełnionego przestępstwa, karę jaką sąd karny wymierzył takiej osobie jak również zachowanie tej osoby po popełnieniu przestępstwa". Podkreślić należy, że przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim wśród pozytywnych przesłanek uznania za obywatela polskiego nie zawierają wymogu niekaralności cudzoziemca. Nie pozostaje on jednak bez znaczenia, gdyż fakt uprzedniego ukarania powinien być wzięty pod uwagę przez organy administracji orzekające w postępowaniu w przedmiocie uznania za obywatela polskiego, ale jedynie w ramach oceny dotychczasowej postawy cudzoziemca i dokonania prognozy na przyszłość w kontekście całokształtu informacji o cudzoziemcu. W rozpoznawanej sprawie skarżący, będący co istotne zawodowym kierowcą, nie popełnił przestępstw, a wykroczenia w ruchu drogowym. Wykroczenia te popełnione były w latach 2018-2021 r. i z akt sprawy nie wynika, by po ostatnim wykroczeniu datowanym na dzień 14 września 2021 r. skarżący został ukarany chociażby mandatem karnym. Ważne jest również to, że każdy z wystawionych mandatów był w niewielkiej wysokości (od 100 do 300 zł), co świadczy o nieznacznej wadze przewinień, i że skarżący każdy z tych mandatów uiścił w terminie, co nie zostało podważone. Już te okoliczności świadczą o tym, że fakt, iż skarżący popełnił wykroczenia w ruchy drogowym, nie mógł być jedyną okolicznością uznania, iż zachodzi negatywna przesłanka uznania go za obywatela polskiego wskazana w art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Wbrew temu, co przyjął Sąd pierwszej instancji, stosując art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim dopuszczalne jest analizowanie wagi zarzucanych cudzoziemcowi ubiegającemu się o uznanie za obywatela polskiego czynów zabronionych. W rozpoznawanej sprawie z suchej jedynie kwalifikacji prawnej zarzucanych skarżącemu czynów będących wykroczeniami w ruchu drogowym może rzeczywiście wynikać, że nie respektuje on porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże jeżeli się uwzględni wszystkie okoliczności, o których była mowa wyżej, w tym nie tylko wagę zarzucanych czynów, ale także postawę i sposób zachowania cudzoziemca po ich popełnieniu, to ta ocena powinna być inna. Z tego względu czyny skarżącego nie mogą prowadzić do żadnych negatywnych konsekwencji w postępowaniu dotyczącym uznania go za polskiego obywatela. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim jest zasadna. Tym samym nie jest konieczne odnoszenie się do pozostałych przytoczonych podstaw kasacyjnych. Wystarczy jedynie wskazać, że "prawo do obywatelstwa" nie jest zagwarantowane w Konwencji, na którą powołuje się skarżący, a kwestia regulacji tego prawa pozostaje w wyłącznej kompetencji ustawodawcy krajowego. Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna oraz że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, gdyż nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym błędnie zastosowano art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. W związku z tym NSA na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) w zw. z art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wobec przyjętego rozstrzygnięcia, powodującego konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, wykonując obowiązek wynikający z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a., należy wskazać, że organ administracji ponownie rozpoznając sprawę powinien przyjąć, że dotychczasowe ustalenia faktyczne nie dawały podstaw do zastosowania art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Ponadto, wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz skargi, a także z uwagi na złożony przez skarżącego wniosek o zwrot kosztów postępowania, NSA na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 207 § 1 p.p.s.a. orzekł o obowiązku zwrotu przez organ administracji skarżącemu kosztów postępowania sądowego.

Informacje o sprawie

Data wpływu
12 maja 2023
Symbol z opisem
6053 Obywatelstwo
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak Tomasz Bąkowski Zdzisław Kostka /przewodniczący sprawozdawca/

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny