II OPP 36/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Zofia Flasińska (spr.) Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. Ś. z dnia 6 sierpnia 2014 r. o wykładnię i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2014 r., II OPP 36/14 oddalającego skargę H. Ś. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 186/13 ze skargi H. Ś. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie sprostowania aktu własności ziemi postanawia: oddalić wniosek o wykładnię i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2014 r., II OPP 36/14

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., II OPP 36/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę H. Ś. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 186/13. Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. H. Ś. wniósł o wykładnię tego orzeczenia poprzez wskazanie czy dotyczy ono bezczynności Głównego Geodety Kraju, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł również o uzupełnienie tego postanowienia poprzez stwierdzenie przez Sąd, że "nadal trwa bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 lutego 2014 r. o wyłączenie wszystkich sędziów WSA w tej sprawie", twierdząc, że jego skarga na przewlekłość postępowania z dnia 18 czerwca 2014 r. była zasadna. Skarżący podniósł ponadto, że postanowienie z dnia 23 lipca 2014 r. nie zawierało pouczenia o środkach zaskarżenia, choć zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.). Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2014 r., II OPP 36/14, albowiem treść tego postanowienia sformułowana jest w sposób jasny i klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do rozstrzygnięcia. Z sentencji tego orzeczenia oraz z jego uzasadnienia wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę H. Ś. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 186/13, a nie na przewlekłość postępowania przed organem administracji. W odniesieniu do wniosku skarżącego o uzupełnienie tego postanowienia wskazać należy, iż stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2014 r. poprzez stwierdzenie przez Sąd, że "nadal trwa bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 lutego 2014 r. o wyłączenie wszystkich sędziów WSA w tej sprawie" jest niezasadny i stanowi polemikę z treścią tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając według stanu sprawy na dzień 23 lipca 2014 r., stwierdził, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 186/13 wszystkie czynności były podejmowane przez Sąd prawidłowo i terminowo, a przedłużenie się tego postępowania spowodowane było zachowaniem strony. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 4 czerwca 2014 r. o pozostawieniu jego wniosku o wyłączenie sędziów bez rozpoznania, miał możliwość wniesienia zażalenia na to zarządzenie. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że postanowienie z dnia 23 lipca 2014 r. nie zawierało pouczenia o środkach zaskarżenia, choć zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) nie przewidują żadnego środka zaskarżenia na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane na podstawie przepisów tej ustawy. Takiego środka zaskarżenia nie przewidują również przepisy p.p.s.a., w szczególności nie mieści się on w art. 194 § 1 p.p.s.a. zawierającym katalog orzeczeń, od których przysługuje zażalenie. Postępowanie w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania ma więc charakter jednoinstancyjny, w związku z czym na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania żaden środek odwoławczy nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 i art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.).