II GZ 992/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. Sp. z o.o. w W. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3141/15 w sprawie ze skargi R.P.Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 maja 2015 r. nr . w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie; 2) wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 maja 2015 r. nr .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania R. P. Sp. z o.o. w Warszawie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.z dnia 20 maja 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry bez zezwolenia. R. P. sp. z o.o. w W. (dalej jako: "Spółka") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości spółki. Spółka wskazała ponadto, że w 2014 r. (od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.) poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, a na dzień 31 grudnia 2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 4.135.973.00 zł, koszty działalności gospodarczej 4.265.442,16 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 129.469,16 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 132.349,61 zł, a strata z działalności gospodarczej 153.694.26 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł. Następnie wskazano, że na dzień 31 grudnia 2014 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 1.369.790,37 zł, koszty działalności gospodarczej 1.792.241,13 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 422.450,76 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 378.462,28 zł, a strata z działalności gospodarczej 411.273.36 zł. Aktywa wynosiły 1.087.628,18 zł, a pasywa 1.087.628,18 zł. W ocenie wnioskodawczyni powyższe zestawienia finansowe świadczą o niestabilnej sytuacji finansowej Spółki, w której dochód i strata są w tej samej wysokości. Świadczy to o tym, iż wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Kara pieniężna w wysokości 269.619,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości. Na poparcie powyższych twierdzeń Spółka przedstawiła m.in. zeznanie podatkowe za rok 2014, z którego wynika, że poniosła ona stratę oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, że Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Spółka jedynie zaznaczyła, że kara pieniężna w wysokości 241.270,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do upadłości Skarżącej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z przedstawionych dokumentów nie wynika również, aby sytuacja finansowa Spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było ogłoszenie upadłości. Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i zmiany poprzez wstrzymanie wykonania decyzji. Zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji pomimo podniesionych przez skarżącego istotnych przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, co w konsekwencji może spowodować dla spółki trudne do odwrócenia skutki i utratę płynności finansowej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków. Ocena przesłanek wstrzymania wykonania decyzji powinna być więc dokonana nie tylko z uwzględnieniem argumentów podniesionych we wniosku ale i całokształtu okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 493/08). Strona występując z wnioskiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna uprawdopodobnić, że natychmiastowa egzekucja decyzji mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o wskazanie konkretnych sytuacji, które mogłyby hipotetycznie wystąpić po wykonaniu decyzji administracyjnej. Nakładanie na stronę obowiązku dostarczenia szczegółowych dokumentów i dowodów potwierdzających jej sytuację finansową i materialną nie jest istotą regulacji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona, co wyżej już powiedziano, powinna uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia negatywnych następstw wykonania decyzji a nie, jak twierdzi Sąd pierwszej instancji, udowodnić na podstawie szczegółowych dokumentów finansowych i majątkowych ich zaistnienie. W niniejszej sprawie skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że na dzień 31 grudnia 2014 r. osiągnęła przychód w wysokości 4.135.973,00 zł zaś koszty działalności gospodarczej wyniosły 4.265.442,16 zł. Czyli łączna strata z działalności gospodarczej wyniosła 132.349,61 zł. Pasywa i aktywa spółki są na tym samym poziomie i wynoszą 1.634.308,63 zł Do wniosku skarżąca dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 1.stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. potwierdzający podane informacje. Spółka uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskutek czego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uwzględnić wniosek. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a i art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.