II GZ 99/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 955/21 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 955/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr BP.501.89.2021.2058.LD5.65350 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 955/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany "Sądem pierwszej instancji" lub "WSA"), działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259.; dalej zwanej "p.p.s.a."), odrzucił zażalenie M. R. (dalej zwanego "skarżącym") na postanowienie WSA z 4 listopada 2021 r. o odrzuceniu skargi skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów transportu drogowego. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Skarżący wniósł do WSA skargę na decyzję GITD w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W skardze skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem WSA z 4 listopada 2021 r. odrzucono skargę z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Postanowieniem z 8 grudnia 2021 r. (prawomocnym od 18 stycznia 2022 r.) starszy referendarz sądowy w WSA odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA z 4 listopada 2021 r. o odrzuceniu skargi. Zarządzeniami Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 stycznia 2022 r. wezwano skarżącego do: nadesłania odpisu zażalenia, czytelnie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem – w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania – pod rygorem odrzucenia zażalenia oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia. Odpisy zarządzeń z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zażalenia doręczono skarżącemu 28 stycznia 2022 r. (potwierdzenie doręczenia – k. 36 akt sprawy). Tym samym termin na uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych upływał 4 lutego 2022 r. W dniu 7 lutego 2022 r. (data stempla pocztowego – k. 39 akt sprawy) – a zatem po upływie zakreślonego terminu – skarżący załączył brakujący odpis zażalenia i wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Sąd pierwszej instancji, ww. postanowieniem z 11 marca 2022 r., odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych zażalenia oraz w związku z tym, że skarżący pomimo wezwania nie uiścił należnego wpisu od zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia WSA wyjaśnił m.in., że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. W dniu 27 kwietnia 2022 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego (z 22 kwietnia 2022 r.) zatytułowane "Wniosek o udzielenie pomocy prawnej i zwolnienie od kosztów" – k. 2 akt sprawy o sygnaturze III SPP/Łd 43/22 opatrzone sygnaturą: III SA/Łd 955/21, III SPP/Łd 82/21. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 stycznia 2023 r. ww. pismo skarżącego WSA uznał za zażalenie na postanowienie z 11 marca 2022 r. o odrzuceniu zażalenia i wezwał skarżącego do usunięcia jego braków formalnych i fiskalnych. Skarżący usunął braki w zakreślonym terminie, w tym załączył dwa egzemplarze wniosku uznanego za zażalenie wraz z załącznikami. Nadesłana wersja została uzupełniona o dodatkową treść "Załącznik: - Kontynuacja Zażalenia na postanowienie z dnia 11 marca 2022 roku", a także dołączone zostało pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie z dnia 11.03.2022" datowane na 22 kwietnia 2022 r. W ww. piśmie podniósł, że wnosi zażalenie na postanowienie WSA z 11 marca 2022 r., w którym to Sąd pierwszej instancji odrzuca jego skargę na decyzję GITD z uwagi na wniesienie jej po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej – art. 197 § 2 p.p.s.a. Z kolei stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd pierwszej instancji jako podstawę odrzucenia zażalenia wskazał naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Wobec tego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zatem w sytuacji braku wpisu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (w tym przypadku zażalenie), aby uiścił w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpis, pod rygorem odrzucenia. Złożone w sprawie zażalenie na postanowienie z 4 listopada 2021 r. nie zostało opłacone. W związku tym oraz z faktem uprawomocnienia się postanowienia z 8 grudnia 2021 r. o odmowie przyznania prawa pomocy skarżącemu, WSA wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego zostało doręczone skarżącemu 28 stycznia 2022 r., skarżący zaś wpisu nie uiścił. W powyższych okolicznościach Sąd pierwszej instancji był zobowiązany do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co też uczynił. Sąd pierwszej instancji prawidłowo również przyjął, że zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno spełniać warunki przewidziane dla pisma strony, ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia, wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. W związku z powyższym, w oparciu o art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., sąd odrzucił zażalenie, gdyż strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie jego braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że WSA wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie odpisu zażalenia czytelnie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem, wskazując że niewykonanie tego wezwania w terminie 7 dni od jego doręczenia będzie skutkować odrzuceniem zażalenia. Wezwanie skarżący odebrał 28 stycznia 2022 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał 4 lutego 2022 r. Co prawda skarżący nadesłał odpis zażalenia, ale uczynił to 7 lutego 2022 r., a więc już po zakreślonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że podniesione w zażaleniu argumenty nie odnoszą się do istoty zaskarżonego postanowienia, tj. do przyczyn odrzucenia zażalenia, lecz do przyczyn odrzucenia skargi, co nie było w ogóle przedmiotem postanowienia WSA z 11 marca 2022 r. Poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy pozostają zatem te argumenty powołane w zażaleniu, za pomocą których skarżący kwestionował zasadność postanowienia WSA z 4 listopada 2021 r. oraz postanowień WSA w sprawie prawa pomocy. W związku z powyższym, zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., NSA postanowił o oddaleniu zażalenia.