II GZ 980/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2712/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2712/13 pozostawił bez rozpoznania wniosek B. Sp. z o.o. w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2015 r. odrzucono skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. oddalającego skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się na art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), pozostawił wniosek bez rozpoznania, ze względu na to, że nie został on złożony na urzędowym formularzu. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru, strona skarżąca otrzymała wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 16 stycznia 2016 r., jednakże do dnia wydania ww. zarządzenia nie przesłała do Sądu wypełnionego formularza tego wniosku. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. na podstawie art. 257 w zw. z art. 259 § 1 p.p.s.a., pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że pismem Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r., odebranym w dniu 16 stycznia 2016 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru karta nr 217), skarżąca została wezwana do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że nie posiada szczegółowej wiedzy prawniczej, nie wiedziała, że obowiązek ustanowiony w art. 252 § 2 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. Nr 1257). Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżąca w zażaleniu z dnia 20 października 2015 r. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym – zgodnie z zarządzeniem z dnia 5 stycznia 201 6 r. - wezwano spółkę do nadesłania wypełnionego i podpisanego przez osobę uprawnioną wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Urzędowy formularz wniosku został skarżącej doręczony wraz z wezwaniem. Mimo prawidłowego i niekwestionowanego pouczenia spółka nie nadesłała wypełnionego formularza w zakreślonym terminie. W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 p.p.s.a., że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżąca bowiem nie uczyniła zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Argumenty skarżącej dotyczące nieświadomości bezwzględnego charakteru przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a. nie mogły podważyć oceny postanowienia Sądu I instancji, gdyż wezwanie skarżącej do nadesłania stosownego druku było sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia