II GZ 936/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz, , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń K. Sp. z o.o. w J. i M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 951/15 odrzucające skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie ze skarg K. Sp. z o.o. w J. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na terminalu internetowym poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 951/15), odrzucił skargi kasacyjne K. Sp. z o.o. w J. oraz M. M., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w sprawie ze skarg na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na terminalu internetowym poza kasynem gry. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia: Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. (III SA/Wr 951/15) oddalił skargę K.. Sp z o.o. w J. i skargę M. M. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dwoma odrębnymi pismami (każde datowane na dzień 20 kwietnia 2016 r.) obie strony – reprezentowane przez tego samego, profesjonalnego pełnomocnika – wywiodły dwie odrębne skargi kasacyjne, przy czym skargę kasacyjną spółki oznaczono jako wniesioną "od wyroku WSA we W. z dnia 7 lutego 2016 roku", natomiast skargę kasacyjną ukaranej osoby fizycznej – jako wniesioną "od wyroku WSA we W. z dnia 21 marca 2016 r. Osobnymi zarządzeniami (z dnia 27 kwietnia 2016 r.) Przewodniczący Wydziału III wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skarg kasacyjnych poprzez wskazanie (w odniesieniu do każdego ze skarżących podmiotów) zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skarg kasacyjnych. Wezwania te zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 9 maja 2016 r. (k. 145 i 146 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił – do dzisiejszego dnia – wspomnianych braków skarg kasacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucając skargi kasacyjne wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący – reprezentowani przez tego samego, profesjonalnego pełnomocnika – choć zostali skutecznie wezwani do usunięcia braków wniesionych skarg kasacyjnych (poprzez wskazanie zaskarżonego orzeczenia), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia tych skarg, braków tych nie uzupełnili. Wezwania do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia były konieczne, bowiem w każdej ze skarg kasacyjnych ich autor wskazał inną datę wyroku tutejszego Sądu, kwestionowanego do NSA. Tymczasem WSA nie ferował w tej sprawie wyroku ani w dniu 7 lutego 2016 r. (jak to wskazano w skardze kasacyjnej spółki), ani – tym bardziej – w dniu 21 marca 2016 r. (taką zaś datę skarżonego orzeczenia wskazano z kolei w skardze kasacyjnej drugiej ze stron – osoby fizycznej). Zdaniem WSA należało więc przyjąć, iż skarżący uniemożliwili Sądowi nadanie ich skargom kasacyjnym dalszego biegu. K. Sp. z o.o. w J. oraz M. M. wnieśli zażalenie na postanowienie z 9 czerwca 2016 r., zarzucając Sądowi I instancji błędne uznanie, że w sprawie wystąpił brak formalny uniemożliwiający Sądowi nadanie dalszego biegu skargom kasacyjnym w związku z niemożnością zidentyfikowania skarżonego wyroku z powodu podania błędnej daty wydania orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.: dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (§ 1) oraz powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (§ 2). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących zasadnie podnosi, że wadliwe oznaczenie orzeczenia polegające na wpisaniu błędnej daty wydanego orzeczenia stanowi oczywistą omyłkę pisarską i nie powinno skutkować odrzuceniem środka zaskarżenia. Jak słusznie wskazano w zażaleniu, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt III SA/Wr 951/15 został wydany jedynie wyrok z dnia 17 lutego 2016 r. Ponadto, w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik oznaczył datę otrzymania wyroku z uzasadnieniem, tj. dzień 23 marca 2016 r., a jak wynika z akt sprawy w tym dniu pełnomocnikowi doręczony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 951/15 wraz z uzasadnieniem. Zatem Sąd I instancji miał możliwość zidentyfikowania zaskarżonego orzeczenia, natomiast odrzucenie środka zaskarżenia winno nastąpić dopiero w sytuacji, gdy strona w ogóle nie oznaczyła zaskarżonego orzeczenia. (por. postanowienie z dnia 21 września 2006 r. I OZ 1291/06). Mając powyższe na uwadze, na postawie art. 185 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.