II GZ 869/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1073/17 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1073/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw [...] na zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że ww. zarządzeniem starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 11 września 2017 r., a skarżący wniósł sprzeciw w dniu 19 września 2017 r. Sąd przytoczył treść art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8 (wydanych przez referendarza sądowego), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). WSA wskazał, że jak wynika z akt sprawy odpis zarządzenia starszego referendarza sądowego, będącego przedmiotem sprzeciwu, doręczono skarżącemu w dniu 11 września 2017 r., a zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał 18 września 2017 r. Tymczasem sprzeciw skarżący wniósł, na co wskazuje data stempla pocztowego, w dniu 19 września 2017 r., czym niewątpliwie uchybił ustawowemu, siedmiodniowemu terminowi na dokonanie tej czynności. W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] wniósł o jego zmianę i rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przekroczenie terminu wniesienia sprzeciwu było nieznaczne i wynikało z braku wiedzy prawniczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 259 § 1 p.p.s.a. ustanawia siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od zarządzeń referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8 p.p.s.a. Konsekwencje uchybienia terminu określa przepis art. 259 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W sprawie bezsporne jest, że skarżący uchybił ustawowemu terminowi na wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji zasadnie zatem zastosował dyspozycję art. 259 § 2 p.p.s.a. i spóźniony sprzeciw odrzucił. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że podnoszone w zażaleniu kwestie związane z brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu, mogłyby być ewentualnie rozpoznawane w odrębnym postępowaniu dotyczącym przywróceniem terminu do wniesienia sprzeciwu. Jednakże takiego wniosku skarżący nie złożył. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu, w którym Sąd bada czy przesłanki na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.