II GZ 80/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 737/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lipca 2022 r. nr BP.500.315.2021.1103.KA12.240417 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 737/22, w ten sposób, że w wierszu 11 od góry w miejsce numeru decyzji "BP.500.315.2021.1103.KA12" wpisać numer "BP.500.315.2021.1103.KA12.240417"; 2. oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 737/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 1 lipca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Przewodniczący Wydziału pismem z 13 października 2022 r. wezwał J.W. (dalej "skarżący") do podania numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 450 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało po dwukrotnym awizowaniu w dniach – 18 października 2022 r. oraz 26 października 2022 r., zwrócone do nadawcy (Sądu) w dniu 3 listopada 2022 r. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie uiścił wpisu, więc Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, a także o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wskazał, że odrzucenie skargi było niezasadne i nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Nie znał treści wezwania, a ze względu na chorobę nie był w stanie poruszać się oraz dokonywać czynności urzędowych, w tym odbierać korespondencji. O odrzuceniu skargi dowiedział się po doręczeniu zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braku formalnego skargi (niepodanie przez skarżącego numeru PESEL) oraz nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. W odniesieniu do niepodania numeru PESEL należy wskazać, że z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wynika, że pierwsze pismo strony powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo będącej osobą fizyczną. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., sąd wzywa do uzupełnienia braku formalnego skargi jedynie wówczas, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym nie ma podstaw do odrzucenia pisma z powodu niepodania numeru PESEL, jeżeli wynika on z akt administracyjnych sprawy (por. np. postanowienia NSA z: 27 listopada 2019 r., sygn. akt I GZ 336/19, 8 lipca 2021 r., sygn. akt II GZ 219/21, 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II GZ 485/22). W okolicznościach niniejszej sprawy WSA pominął, że w aktach administracyjnych sprawy, przesłanych przez organ do Sądu wraz ze skargą, znajduje się numer PESEL skarżącego (np. w oświadczeniu skarżącego, k. 23 akt administracyjnych). Sąd mógł zatem uzyskać informację o numerze PESEL skarżącego bez konieczności wzywania go do uzupełnienia braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wobec tego niezasadne było wezwanie skarżącego do uzupełnienia powyższego braku formalnego i odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie wpłynęło to jednak na ocenę co do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie został w terminie uzupełniony brak fiskalny skargi. Jak wynika z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należy wpis. W sytuacji braku wpisu, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpis, pod rygorem jej odrzucenia. Z uwagi na to, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, Przewodniczący Wydziału III WSA w Gliwicach wezwał go do dokonania tej czynności, określając termin do jej dokonania i rygor niezastosowania się do zarządzenia. Przesyłka zawierająca wezwanie została dwukrotnie awizowana – 18 i 26 października 2022 r. – o czym zawiadomiono skarżącego przez umieszczenie awizo w jego skrzynce odbiorczej. Przesyłka nie została odebrana, więc została zwrócona 3 grudnia 2022 r. W tym stanie sprawy należało uznać, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona, na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a, 2 grudnia 2022 r. Skarżący w terminie 7 dni od dnia doręczenia przesyłki (czyli do 9 grudnia 2022 r.) nie uiścił wpisu sądowego. Odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. okazało się więc zasadne. Na koniec wskazać należy, że w piśmie z 23 grudnia 2022 r. złożono zarówno zażalenie na postanowienie z 24 listopada 2022 r., jak również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi. W pierwszej kolejności został rozpoznany środek odwoławczy, natomiast wniosek o przywrócenie terminu zostanie rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji po zwrocie akt z NSA. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji zaskarżonego postanowienia w zakresie prawidłowego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotem skargi była decyzja o numerze "BP.500.315.2021.1103.KA12.240417", a nie jak błędnie wpisał Sąd I instancji o numerze "BP.500.315.2021.1103.KA12".