II GZ 798/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3081/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B.T. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 18 lipca 2024 r., nr 86/2024 w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3081/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę B.T. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 18 lipca 2024 r., w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami z dnia 20 września 2024 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 738 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z dnia 1 września 2025 r. Sąd I instancji uznał, że przedmiotowe wezwania do uzupełnienia braków skargi zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 11 sierpnia 2025 r. w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi upłynął 18 sierpnia 2025 r. Wobec powyższego Sąd I instancji odrzucił skargę. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3, art. 73 p.p.s.a., art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu ze swojej winy. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 30 stycznia 2025 r. wraz z potwierdzeniem nadania na okoliczność: niemożności odbioru przez skarżącą korespondencji, a tym samym obrony swych praw, nieuchybienia terminom z własnej winy, złożenia wniosku o ponowne doręczenie korespondencji. Wobec tego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności zwalniających skarżącą z obowiązku poniesienia kosztów sądowych. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno ono zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżąca w skardze na decyzję Ministra Aktywów Państwowych nie podała swojego numeru PESEL, w konsekwencji czego została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do uzupełnienia tego braku formalnego jak również do uiszczenia wpisu od skargi. Należy zauważyć, że w sprawie zostały podjęte cztery próby doręczenia skarżącej przesyłki pocztowej zawierającej wezwanie do uzupełniania braków skargi, w tym trzykrotnie na adres ul. O., Ś.. Trzecia próba doręczenia na wskazany adres została podjęta po wpływie do Sądu pisma skarżącej z dnia 30 stycznia 2025 r. W jej następstwie przesyłka o numerze [...] była podwójnie awizowana (28 lipca oraz 5 sierpnia 2025 r.), a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 12 sierpnia 2025 r. Zarządzeniem z dnia 1 września 2025 r. Sąd I instancji uznał, że przedmiotowe wezwania do uzupełnienia braków skargi zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 11 sierpnia 2025 r. w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi upłynął 18 sierpnia 2025 r. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla zatem, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki o numerze [...] nadanej na adres wskazany przez skarżącą w piśmie z dnia 30 stycznia 2025 r. – w której znajdowały się wezwania do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego – wynika, że dnia 28 lipca 2025 r. nastąpiła pierwsza nieudana próba jej doręczenia, o czym poinformowano adresata zostawiając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrytce pocztowej. Z dokumentu tego wynika również, że także i druga próba doręczenia przesyłki była nieudana. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z dnia 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. W konsekwencji domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 73, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2228/13, z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 25/14 oraz z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I OZ 967/19) i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności. Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienia NSA z dnia: 27 września 2012 r., II OZ 811/12, 17 listopada 2015 r., II FZ 857/15). Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego i fiskalnego skargi w wyznaczonym do tego terminie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności, na gruncie rozpoznawanej sprawy, stanowiły podstawę do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.