II GZ 791/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 569/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. I. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. pozostawił bez rozpoznania wniosek A. I. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2013 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w treści pisma procesowego z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący A. I. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. wezwano skarżącego do wypełnienia, podpisania i przesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (przesyłając jednoczenie skarżącemu ten formularz). Przesyłka zawierająca wezwanie i formularz zostały doręczone skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2013 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu do wykonania ww. wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. pozostawił wniosek A. I. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując w podstawie m.in. art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. I. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu o, jakim mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a i podlega usunięciu poprzez wezwanie strony do złożenia wniosku na tym formularzu (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się w myśl art. 257 p.p.s.a. bez rozpoznania. W sprawie objętej zażaleniem wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu PPF. W związku z tym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (k. 11 akt WSA). W wezwaniu zawarto również stosowne pouczenie o konsekwencjach niedokonania ww. czynności. Skarżący, pomimo prawidłowego doręczenia mu przesyłki zawierającej wskazane pismo i formularz (w dniu 16 sierpnia 2013 r., co wynika z zpo, k. 12 akt WSA), nie dopełnił obowiązku i nie przedłożył wymaganego dokumentu w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. Wobec powyższego, w świetle art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w tej kwestii w postanowieniu NSA z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 68/13 stanowiący, że w sytuacji gdy wnioskodawca, który został wezwany do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie reaguje na wezwanie wynikające z art. 252 § 2 p.p.s.a. i nie przedkłada sądowi wymaganego dokumentu, winien się liczyć z tym, że sąd nie będzie miał podstaw do uznania jego oświadczeń przedstawionych we wniosku za uprawdopodobnione, a tym samym nie będzie mógł przeprowadzić oceny jego sytuacji majątkowej. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.