II GZ 777/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M." [...] Sp. j. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 802/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M." [...] Sp. j. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 802/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił "M." [...] Sp. j. w C. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że skarżąca nie wskazała, na czym miałyby polegać znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie wniosła "M." [...] Sp.j. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. do ponownego poznania. W uzasadnieniu podniosła, że wykonanie kary (uiszczenie 8.000 zł), zagrozi wyrządzeniem skarżącej wysokiej szkody, a za tym nieodwracalnymi skutkami. Spółka – prowadząca przedsiębiorstwo transportowe - nie może ograniczyć kosztów stałych związanych z jego prowadzeniem, takich jak paliwo, ubezpieczenie pojazdów, a zatem musiałaby ograniczyć zatrudnienie. W związku z tym zdaniem spółki jej słuszny interes przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika okoliczność najistotniejsza z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, czyli że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli uzna, że została spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy – w tym przypadku - decyzja zostanie wykonana. Także analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w bazie internetowej CBOIS: z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Tymczasem treść wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że spółka nie uprawdopodobniła w najmniejszym stopniu sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - zawarty w skardze spółki - ograniczał się w istocie do jednego zdania, formułującego żądanie i nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącej ochrony tymczasowej. Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że spółka w dalszym ciągu nie powołała żadnych konkretnych okoliczności wskazujących, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody, chociażby konieczności redukcji zatrudnienia w przedsiębiorstwie przez nią prowadzonym. Do zażalenia nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić spełnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie był zatem w stanie ocenić, czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji przez uiszczenie kary w wysokości 8.000 zł, spowoduje konsekwencje podnoszone przez spółkę, czy też nie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.