II GZ 750/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. R.-H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2949/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie ze skargi J. R.-H. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr DMP-VI.4320.21.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wykreślającej przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r. o sygn. akt V SA/Wa 2949/24, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) w sprawie ze skargi J. R.-H. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2024 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG. Sąd I instancji uznał, że decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu skarżącej z CEIDG - nie mieści się w granicach sprawy zainicjowanej skargą strony na decyzję tego organu z dnia 2 sierpnia 2024 r. - w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia 15 grudnia 2022 r. W konsekwencji, w ramach niniejszej sprawy nie ma możliwości wstrzymania wykonania, na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) decyzji o wykreśleniu strony z CEIDG. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Według strony Sąd wadliwie przyjął, że złożony wniosek nie dotyczy sprawy wykreślenia, bowiem skarga powołuje się na ostatnią decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, będącą jedynie ostatnim orzeczeniem z całej serii przysługujących skarżącej odwołań od decyzji o wykreśleniu z CEiDG. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, lecz z innych przyczyn niż wskazano w jego uzasadnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że uwzględnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu z CEIDG - nie było możliwe z uwagi na fakt, że decyzja ta nie mieści się w granicach sprawy dotyczącej zaskarżonego rozstrzygnięcia - w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji. Przyjęcie szerokiego materialnoprawnego rozumienia "granic tej samej sprawy" z art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaskarżoną decyzję, ale także decyzję wydaną przez organ I instancji. Na tle powyższej problematyki w orzecznictwie NSA zasadnie podniesiono, że w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, we wznowionym postępowaniu i w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym może również dotyczyć decyzji wydanych w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej – z punktu widzenia materialnoprawnego – sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie czy też przedłużenie (por. np. postanowienia NSA z dnia: 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 2358/24; 18 listopada 2024 r., sygn. akt: II GSK 1465/24, II GSK 1469/24, II GSK 1486/24, II GSK 1488/24, II GSK 1492/24, II GSK 1493/24, II GSK 1501/24; 6 listopada 2024 r., sygn. akt: II GSK 1422/24, II GSK 1425/24, II GSK 1427/24, II GSK 1430/24; a także T. Woś [w:], T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, WK 2016, Wyd. VI, Lex; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, LexisNexis 2011, Wyd. V, Lex). Należy podkreślić, że istotą instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest możliwość skorzystania przez adresata aktu lub czynności z tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla niego wywołać ich wykonanie, zanim sprawa zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1651/19). Tym samym - nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu strony z CEIDG - wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, że decyzja ta nie mieści się w granicach sprawy zainicjowanej skargą w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pomimo tego, w rozpoznawanej sprawie nie było jednak możliwości wstrzymania wykonania decyzji o wykreśleniu strony z CEIDG. Kluczowy w sprawie jest fakt, że objęcie ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 77/19). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r., na mocy której została wykreślona w dniu 10 lutego 2023 r. z CEIDG. Zatem decyzja o wykreśleniu skarżącej z CEIDG wywołała już skutek i wstrzymanie jej wykonania nie przywróci stronie uprawnień wynikających z tego tytułu. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o wykreśleniu skarżącej z CEIDG może zniweczyć skutki tej decyzji. Orzekanie w okolicznościach tej konkretnej sprawy o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia 15 grudnia 2022 r. jest zatem bezprzedmiotowe, gdyż w ten sposób nie ma możliwości odwrócenia dokonanej już czynności (por. postanowienia NSA z dnia: 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 435/13; 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 451/12; 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11 i 18 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 857/23). W konsekwencji argumentacja skarżącej, nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. – jak już wyżej wykazano – nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o oddaleniu zażalenia, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.