II GZ 719/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M N na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 878/15 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi M N na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B P z dnia [..]maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia uchylić zaskarżone postanowienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi M N na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B P z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji wskazał, że M N w skardze zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej w B P naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) dalej: u.g.h. Sąd wskazał również, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt III SA/GL 1979/11) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy kodeks karny skarbowy, są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 Konstytucji RP". W ocenie Sądu I instancji udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na zadane mu pytanie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. M N zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w sprawie nie istniały przesłanki pozwalające na uznanie zagadnienia przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu za zagadnienie wstępne. Poza tym skarżąca jako wynajmująca część powierzchni lokalu pod działalność urządzającego gry hazardowe, sama nie jest urządzającym gry. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: NSA zwraca uwagę, że wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 127, poz. 857, z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779, z 2013 r. poz. 1036 oraz z 2014 r. poz. 768 i 1717) są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.", a w pozostałym zakresie Trybunał umorzył postępowanie. Postanowienie zaskarżone zażaleniem zapadło w dniu 23 września 2015 r., zatem już po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny. W związku z powyższym należy uznać, że w dacie orzekania przez WSA w Lublinie nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.