II GZ 714/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1812/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 grudnia 2024 r., nr Sp.158.2024 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1812/25, odmówił B. Sp. z o.o. w O. (dalej: skarżąca, spółka) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 grudnia 2024 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powołaną decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który uzasadniła tym, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwi spółce wykonywanie praw wynikających z rejestracji znaku. W ocenie skarżącej nieograniczona możliwość wykorzystywania unieważnionego prawa ochronnego przez osoby trzecie związana będzie z wykorzystaniem m.in. renomy skarżącej i czerpaniem przez nie konkretnych, korzyści ekonomicznych, których spółka na skutek wydania zaskarżonej decyzji może zostać pozbawiona i których nie będzie mogła dochodzić w późniejszym toku postępowania. Działania podmiotów konkurujących ze skarżącą z wykorzystaniem unieważnionego prawa skarżącej, staną się bowiem legalne i nie będzie w przyszłości żadnej możliwości domagania się od nich zwrotu nienależnie uzyskanych korzyści czy jakiegoś ewentualnego odszkodowania. Spółka wskazała również, że potencjalna możliwość wprowadzania przez podmioty trzecie na rynek np. tańszych usług, niższej jakości wykorzystujących sporny znak towarowy może negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia pacjentów, ale także na wspomnianą renomę skarżącej. Tym samym wykorzystywanie unieważnionego prawa ochronnego przez osoby trzecie, może wywołać – zdaniem skarżącej – nie tylko znaczną szkodę ekonomiczną w postaci utraconej pozycji na rynku, lecz również będzie niemożliwe do odwrócenia. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że spółka nie uprawdopodobniła okoliczności warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, ponieważ we wniosku wskazała jedynie na potencjalne konsekwencje związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu ogólne twierdzenia skarżącej dotyczące potencjalnego wykorzystywania unieważnionego znaku towarowego przez inne podmioty czy też ewentualnego czerpania korzyści przez te podmioty nie stanowią o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Sądu spółka nie wykazała zatem, że w skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i niewstrzymanie wykonania decyzji organu pomimo tego, że doszło do spełnienia ku temu przesłanek, w tym skarżąca uprawdopodobniła, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które to należy zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie dla kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA z: 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA: z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA: z 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącą w zażaleniu. Spółka zarówno we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, jak również w zażaleniu ograniczyła się bowiem do lakonicznych twierdzeń, zgodnie z którymi wykonanie decyzji negatywnie wpłynie na renomę spółki jak również spowoduje nieograniczone używanie spornego znaku towarowego przez podmioty trzecie i czerpanie przez nie korzyści ekonomicznych. Argumentacja ta nie została poparta szerszym uzasadnieniem wskazującym w jaki konkretnie lub choćby potencjalnie sposób wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby doprowadzić do wskazanych przez skarżącą we wniosku skutków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca nie wykazała, iż ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.