II GZ 709/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r. sygn. akt V SPP/Wa 315/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 7 kwietnia 2022 r. nr DMP-IV.4320.47.2021 w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r., odrzucił zażalenie I. F. (dalej "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt V SPP/Wa 315/24, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując, że jest ono niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. W podstawie prawnej Sąd I instancji wskazał art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "ppsa"). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ppsa sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W powyższych sprawach sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 ppsa). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Tym samym sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 w zw. z 197 § 2 ppsa). Z powyższego wynika, że postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Z kolei zaskarżenie ww. postanowienia będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II FZ 684/18, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt III FZ 305/23). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem Sąd I instancji prawidłowo je odrzucił jako niedopuszczalne, albowiem wydając postanowienie z 29 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działał jako Sąd II instancji (art. 260 § 2 ppsa). W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.