II GZ 679/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M G K Sp. z o.o. w M na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1036/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie za skargi M G K Sp. z o.o. w M na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G z dnia [...]kwietnia 2015r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na urządzeniach komputerowych poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Gd 1036/15 odmówił M G K Sp. z o.o. w M wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G z dnia 30 kwietnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na urządzeniach komputerowych poza kasynem gry. Sąd I instancji oddalając wniosek wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub spowodowania konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku spółka wskazała jedynie, że na skutek egzekucji może jej zostać wyrządzona niepowetowana szkoda. Strona nie załączyła do wniosku żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, nie przedstawiła żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 24.000 zł) może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez Spółkę przychodów czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W zażaleniu Spółka wniosła o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona wskazała, że od jakiegoś czasu ma problemy z płynnością finansową, czyni starania aby bilans był dodatni, ale nie można stwierdzić, że jej sytuacja majątkowa jest na tyle dobra, że wykonanie decyzji spółce nie zaszkodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd I instancji przytoczył treść art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował treść wniosku skarżącego, badając go pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa we wskazanym przepisie, tj. możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ze względu na brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego. Ocenę tę Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłową. Zarówno z wniosku, jak i z zażalenia nie wynika jaka jest kondycja finansowa skarżącej, czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka podaje jedynie, że od jakiegoś czasu ma problemy z płynnością finansową, ale nie jest to przesłanka uprawniająca sąd do wstrzymania wykonania decyzji. Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Spółka nie przedstawiła żadnych konkretnych informacji przemawiających za uwzględnieniem wniosku, zatem Sąd I instancji nie miał podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.