II GZ 669/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia V. S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 504/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. odmówił V. S. Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Dokonując oceny wniosku strony Sąd I instancji przywołując przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu lub czynności organu administracji, określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że brak było szerszego uzasadnienia żądania wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd wskazał, że skarżąca spółka bardzo ogólnikowo przedstawiła przesłanki wystąpienia jej ważnego interesu, czym uniemożliwiła dokonanie obiektywnego określenia relacji kwestionowanej przez nią kary pieniężnej do wartości posiadanego majątku. Wnioskodawczyni nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek dowodów na okoliczności osiąganych przez spółkę dochodów, a jedynie wskazała na prowadzone w stosunku do niej postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. V. S. Spółka z o.o. w W., zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno, zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.". Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12). Mając na uwadze przywołane rozważania teoretyczne oraz treść wniosku sformułowanego przez skarżącą podzielić należy jego ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzając, najogólniej rzecz ujmując, iż jego ogólnikowa treść nie pozwalała na obiektywne stwierdzenie czy wykonanie objętej skarga decyzji spowoduje wystąpienie którejkolwiek z powołanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek warunkujących możliwość zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Lakoniczność wniosku oraz brak przedstawienia jakichkolwiek dokumentów mających uzasadnić podniesione tym wniosku okoliczności istotnie nie pozwalały na dokonanie oceny zasadności wniosku. Zasadnie w tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że nie jest jego rzeczą dokonywanie z urzędu ustaleń dotyczących wniosku a tym bardziej domyślania się jakimi względami i okolicznościami kierowała się strona składając wniosek. Jak wskazano wyżej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia i uprawdopodobnienia okoliczności, które mogą się ziści w związku z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, wypełniającego jedną bądź obie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak przedstawienia konkretnych okoliczności związanych z możliwością wyrządzenia skarżącej w wyniku wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i brak ich poparcia odpowiednimi dokumentami, powodował, że wniosek skarżącej nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Za okoliczność przemawiającą za zasadnością wniosku nie można uznać, wbrew stanowisku autora wniosku i zażalenia, że w Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. w podobnej sprawie zawieszając postępowanie wstrzymał również wykonanie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim Sąd wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawą orzeczenia jest materiał dowodowy zgromadzony w ramach konkretnej sprawy. Dowody i okoliczności ujawnionej w innych sprawach mogą zostać wykorzystane jedynie posiłkowo i nie mogą stać się wyłączną podstawą dla takiego orzeczenia. Oznacza to, że powołanie się we wniosku, a następnie w treści zażalenia na okoliczności wstrzymania wykonania innej decyzji w sprawie o sygnaturze II SA/Go 498/14, dotyczącej innej spółki gdzie jedynie przedmiot postępowania administracyjnego był zbieżny, nie mógł przemawiać za zasadnością wniosku spółki V. S.. Autor wniosku powinien był bowiem przestawić okoliczności dotyczące reprezentowanej przez niego spółki i uprawdopodobnić możliwość zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w sposób o którym mowa powyżej. Zauważyć również należy, że w przywołanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. rozpoznając wniosek spółki B., stwierdził, że wykazana została możliwość wyrządzenia tej spółce znacznej i nieodwracalnej szkody w związku z wykonaniem decyzji. Pełnomocnikowi skarżącej w tej sprawie spółki okoliczność ta zdaje się umknęła, bowiem nie wziął on pod uwagę, że w powołanej przez niego sprawie wykazane zostały okoliczności na poparcie wniosku, czego w tej sprawie nie uczyniono. Różnił się zatem stan faktyczny przywołanej sprawy ze sprawą niniejszą w zakresie postępowania dotyczącego żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Pełnomocnik niezasadnie wobec tego wywodził w zażaleniu, że Sąd I instancji powinien był wstrzymać wykonanie zaskarżonej w sprawie decyzji. Odnosząc się od podnoszonego w zażaleniu zarzutu nie wzięcia pod rozwagę przez Sąd I instancji wpływu oczekiwania na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w związku ze skierowanym do niego pytaniem prawnym dotyczącym kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oraz ewentualnego wpływu wyroku Trybunału, stanowisko zaprezentowane przez autora zażalenia również uznać należy za niezasadne. Jak już wskazano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym to autor takiego wniosku powinien był wskazać na omawianą okoliczność i wynikające z niego ewentualne następstwa. Skoro wniosek nie zawierał jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, tj. upływu czasu do wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny i jego wpływu dla strony, to brak jest podstaw do przerzucania obowiązków strony domagającej się wstrzymania wykonania decyzji na Sąd ten wniosek rozpoznający. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że fakt zawieszenia postępowania w sprawie jakkolwiek będzie mieć wpływ na wykonania objętej w sprawie decyzji, to procedura wstrzymania jej wykonania na etapie postępowania przede sądem inicjowana jest przez stronę. Zależy zatem wyłącznie do woli i inicjatywy samej strony i podlega opisanym na wstępie regułom nakładającym między innymi na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za możliwością wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym udzieleniem stronie ochrony tymczasowej. Braki wniosku nie mogły powodować aby Sąd I instancji za stronę poszukiwał dowodów lub argumentacji na poparcie jej żądania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.