II GZ 662/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/24 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/24, odrzucił skargę kasacyjną T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/24 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 maja 2024 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W postanowieniu WSA w Warszawie przede wszystkim wyjaśnił, że z akt sądowych sprawy wynika, że skarżący wszystkie pisma wnosił do sądu na elektroniczną skrzynkę podawczą, stąd też sąd miał obowiązek prowadzić korespondencję ze skarżącym w formie elektronicznej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem przesłano skarżącemu w dniu 30 stycznia 2025 r., za pomocą środków komunikacji elektronicznej (k. 114). Z urzędowego poświadczenia doręczenia korespondencji zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem wynika, że skarżący korespondencji tej nie odebrał (k. 119). Zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a. w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Pierwsze zawiadomienie zostało przesłane do skarżącego 30 stycznia 2025 r., co w ocenie WSA oznacza, że pismo to zostało doręczone – w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a., w dniu 13 lutego 2025 r. Skarga kasacyjna została nadana w dniu 18 marca 2025 r., (k.137) tj. po upływie 30 dniowego terminu na jej wniesienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 178 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że zachodziła przesłanka warunkująca odrzucenie skargi kasacyjnej. Wobec powyższego autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący nie wiedział dokładnie kiedy upływał termin do złożenia skargi kasacyjnej, a skarżącemu nie są znane ogólne zasady sporządzania środków odwoławczych, nie został również poinformowany o konsekwencjach nieodebrania pisma oraz, że pismo po upływie 14 dni uważa się za doręczone. Wobec powyższego skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminu właściwego, a nawet niedbalstwa, gdyż pozostawał w błędzie co do skutków prawnych wniesienia skargi po terminie oraz odbioru pisma po terminie. W treści zażalenia wskazano ponadto, że: "w niniejszym przypadku trzeba przyjąć iż po stronie skarżącego nie występowała wina oraz niedopełnienie obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie objęte zażaleniem odpowiada prawu. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednocześnie, jak stanowi art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Dalej, z akt sprawy wynika, że skarżący wszystkie pisma wnosił do sądu na elektroniczną skrzynkę podawczą, a w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie złożył oświadczenia o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W związku z tym, stosownie do treści art. 74a § 1 i § 2 p.p.s.a., WSA w Warszawie miał obowiązek prowadzić korespondencję ze skarżącym w formie elektronicznej. Przesłanie skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 30 stycznia 2025 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej było więc prawidłowe. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia tej właśnie korespondencji (k. 119 akt sądowych), w polu "dane poświadczenia" widnieje wpis "brak daty odbioru" oraz data utworzenia poświadczenia 2025-01-30. Natomiast w "danych uzupełniających" widnieje m.in. wpis dotyczący daty utworzenia pierwszego UPD (2025-01-30), utworzenia powtórnego UPD (2025-02-07) i terminu doręczenia (2025-02-13). W myśl art. 74a § 5 p.p.s.a., datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2, a zgodnie z § 6 tego przepisu, w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (§ 7), a w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (§ 8). W niniejszej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, mimo dwukrotnego zawiadomienia o możliwości odebrania korespondencji elektronicznej w dniach 30 stycznia i 7 lutego 2025 r. - nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od daty wysłania pierwszego UPD (vide: Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, k. 119 akt sądowych). Te okoliczności nie są sporne. W takiej sytuacji, prawidłowo Sąd pierwszej instancji stosownie do art. 74a § 8 p.p.s.a., uznał, że doręczenie za dokonane po upływie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, co w niniejszej sprawie nastąpiło 13 lutego 2025 r. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 15 marca 2025 r. (sobota). Zgodnie natomiast z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy - w niniejszej sprawie 17 marca 2025 r. Tymczasem skarga kasacyjna została nadana w Urzędzie Pocztowym 18 marca 2025 r., co wynika ze stempla na kopercie (k. 137 akt sądowych). Oznacza to, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie zakreślonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, prawidłowe było jej odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 178 p.p.s.a. Wpływu na powyższą ocenę nie mogły mieć okoliczności podniesione w zażaleniu, ponieważ w żaden sposób nie podważają one faktów istotnych w sprawie, czyli faktu niedokonania czynności procesowej (wniesienia skargi kasacyjnej) w terminie przy, co równie istotne, prawidłowym doręczeniu korespondencji (zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem) przez WSA. Nieistotna prawnie była zaś możliwość lub nie przypisania winy skarżącemu czy jego pełnomocnikowi w uchybieniu terminu. Sąd kasacyjny zwraca też uwagę, że poniekąd w treści samego zażalenia wyartykułowano przyznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując, że "skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminu właściwego". W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.