II GZ 658/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1335/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2024 r. nr BP.570.52.2023.1284.BTM.529750 w przedmiocie utraty dobrej reputacji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1335/24, odrzucił skargę kasacyjną J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1335/24 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 13 lutego 2024 r. w przedmiocie utraty dobrej reputacji oraz zwrócił ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej. Przedstawiając stan sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził m.in., że w wykonaniu zarządzenia z 17 stycznia 2025 r., przy piśmie z 13 lutego 2025 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis opisanego wyżej wyroku 18 grudnia 2024 r. wraz z uzasadnieniem, które to pismo otrzymał 3 marca 2025 r. (z.p.o. – k. 91). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał zatem 2 kwietnia 2025 r. Skarga kasacyjna wniesiona została 4 kwietnia 2025 r. (koperta, w której nadano skargę kasacyjną – k. 113), tj. po upływie terminu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 177 § 1 wz. z art. 178 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, a więc nie zachodziła podstawa do "odrzucenia skargi". W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie skargi kasacyjnej do rozpoznania NSA. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący odebrał wyrok wraz z uzasadnieniem 5 marca 2025 r., a nie 3 marca 2025 r., w związku z tym złożenie skargi kasacyjnej 4 kwietnia, nastąpiło w ostatnim dniu terminu do skutecznego dokonania tej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu /.../. Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej, jeżeli stronie skarżącej został doręczony odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 625/11, postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 555/08, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 328/11, postanowienie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 213/09). W takiej sytuacji, aby skarga kasacyjna została rozpoznana, konieczne jest złożenie jej z zachowaniem terminu przewidzianego w ustawie. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma zatem aspekt czasowy zaistniałych zdarzeń, rodzących określone skutki prawne. By jednak stwierdzić wniesienie skargi kasacyjnej z zachowaniem ustawowego terminu lub z jego przekroczeniem, należy rozważyć twierdzenia skarżącego, podniesione w zakresie daty doręczenia przesyłki sądowej zawierającej wyrok WSA wraz z uzasadnieniem. Stosownie do treści przepisu art. 77 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Określenie daty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest istotne z tego względu, że od daty doręczenia należy zacząć liczyć bieg terminów do wniesienia środków odwoławczych. Ratio legis tego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że data i podpis odbiorcy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru służą możliwości identyfikacji odbiorcy i daty, w jakiej pismo zostało odebrane. W postępowaniu sądowym istotne jest więc określenie w jakiej dacie pismo zostało rzeczywiście odebrane i czy zostało odebrane przez uprawnioną osobę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do uznania, że doręczenie wyroku WSA wraz z uzasadnieniem nastąpiło w innej dacie niż wskazał to Sąd I instancji, a zatem, że do doręczenia przesyłki sądowej nie doszło 3 marca 2025 r. W aktach sprawy (karta 91) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że przesyłka sądowa zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została odebrana przez M. M., który potwierdził odbiór przesyłki odręcznym podpisem wraz ze wskazaniem daty odbioru, tj. właśnie 3 marca 2025 r. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że r. pr. M. M. był – jako pełnomocnik skarżącego w sprawie (co wynika z treści pełnomocnictwa - k. 33 akt WSA), upoważniony do podejmowania w jego imieniu i na jego rzecz czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że skutki prawne działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną przez niego stronę (por. postanowienia NSA: z 3 lipca 2025 r. I OZ 387/25, z 5 marca 2025 r. II OZ 209/25, z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I OZ 484/21; z 12 kwietnia 2023 r. II OZ 160/23; z 21 października 2014 r. I GZ 479/14; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Czynności dokonane przez pełnomocnika wywierają bezpośredni skutek dla osoby mocodawcy w okresie istnienia umocowania. Zatem odebranie korespondencji zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otworzyło termin skarżącemu do wniesienia skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił też dowodów, które pozwoliłyby uznać, że odbiór korespondencji sądowej nastąpił w innej dacie niż data wynikająca ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Dane ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korzystają z domniemania prawdziwości informacji tam zawartych bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym. Jest to domniemanie, które można obalić wskazując okoliczności zaprzeczające zamieszczonym tam faktom, jednak w niniejszej sprawie przeciwdowodu na okoliczności wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie przedstawiono. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że datą doręczenia przesyłki sądowej była data wynikająca ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, tj. 3 marca 2025 r. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej został naruszony. Z uwagi na fakt, że wyrok wraz z uzasadnieniem został pełnomocnikowi skarżącego doręczony w dniu 3 marca 2025 r., należy uznać, że trzydziestodniowy termin do wniesienia środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej upłynął w 2 kwietnia 2025 r. Jako że skarga kasacyjna została złożona w polskiej placówce pocztowej 4 kwietnia 2025 r., która to data wynika z daty stempla pocztowego zamieszczonego na kopercie, w której nadano przesyłkę zawierającą tę skargę kasacyjną, należało uznać ją za spóźnioną i odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że argumentacja strony skarżącej zawarta w zażaleniu na postanowienie WSA odrzucające skargę kasacyjną nie mogła spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ w żaden sposób nie podważała istotnych okoliczności, które jednocześnie wynikają z akt sprawy, tj. faktu niedokonania czynności procesowej (wniesienia skargi kasacyjnej) w terminie przy, prawidłowym doręczeniu korespondencji (zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem) w dniu 3 marca 2025 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.