II GZ 64/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 295/13 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia dotacji celowych na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytkach położonych na terenie Powiatu B. wpisanych do rejestru zabytków postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 295/13, pozostawił bez rozpoznania wniosek A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z [...] kwietnia 2012 r. nr [...]w przedmiocie udzielenia dotacji celowych na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytkach położonych na terenie Powiatu B. wpisanych do rejestru zabytków Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] października 2013 r. A. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z [...] listopada 2013 r., skarżący został zobowiązany do wypełnienia przesłanego mu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz doręczono skarżącemu w 28 listopada 2013 r. Zarządzenie nie zostało wykonane w zakreślonym terminie, tj. do 5 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) pozostawił wniosek A. G. bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżący – pomimo prawidłowo doręczonego formularza – nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym formularzu. A. G. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zwolnienie go z dokonywania żądanej wpłaty oraz uznanie, że opłata została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu, mimo doręczenia mu tego formularza wraz ze zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania powyższej czynności. Formularz doręczono A. G. 28 listopada 2013 r., co wynika z dowodu doręczenia wezwania, znajdującego się w aktach sprawy. Termin do złożenia wypełnionego formularza upłynął bezskutecznie 5 grudnia 2013 r. W świetle powyższych okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz. 74) wyjaśnił, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji, wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zauważyć ponadto należy, że skarżący w toku postępowania nie podważał prawidłowości doręczenia mu urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania, ani nie kwestionował okoliczności uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Argumenty dotyczące wadliwości zarządzenia o rozdzieleniu skarg leżą poza granicami niniejszego postępowania. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie skarżącego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Z przyczyn wyżej podanych Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.