II GZ 617/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Spółki z o.o. w W. w zakresie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 320/16 w sprawie ze skargi W. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 2 lutego 2016 r. nr w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 320/16 odmówił W. Spółce z o.o. w W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 2 lutego 2016 r. nr w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., (dalej: "skarżąca") zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca wskazała, iż w sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała, że poniesiona przez nią strata w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. wyniosła 361.892,78 zł. Skarżąca podniosła, iż prowadzone są wobec niej również inne postępowania dotyczące kar pieniężnych. Do wniosku załączono niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię rachunku zysków i strat za okres 3 lipca 2014 – 31 maja 2015 r. oraz kopię bilansu na dzień 31 maja 2015 r. Sąd pierwszej instancji mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdził, że skarżąca nie spełniła warunków wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu lecz jej wykazanie należy do wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, wniosek spółki o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, że w sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty przez nią płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody lecz nie skonkretyzowała opisanych następstw. Rachunek zysków i strat za okres od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. nie świadczy o utracie przez skarżącą płynności finansowej. Z analizy załączonego dokumentu wynika, że spółka uzyskała w podanym okresie przychód z podstawowej działalności w kwocie 1.930.240,45 zł. Koszty podstawowej działalności operacyjnej kształtowały się na poziomie 2.247.133,23 zł, w tym pozostałe koszty - z wyłączeniem amortyzacji (182 709,67 zł), zużycia materiałów i energii (15 984,90 zł) oraz wynagrodzenia, ubezpieczenia i innych świadczeń (61 222,28 zł) wyniosły 1.987.216,38 zł. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że spółka, pomimo ponoszonych kosztów, nie podjęła próby ich ograniczenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wykazywana przez spółkę strata nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi. Podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. Ponadto w rozpatrywanym przypadku strona skarżąca nie przedłożyła żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego spółki np. deklaracji podatkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych lub lokat. W tej sytuacji, nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy kwotą nałożonej kary a dochodami spółki jak również tego, czy uiszczenie kwoty 12 000 zł wyrządzi spółce znaczną i nieodwracalną szkodę. Skarżąca zażaleniem zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że przeciwko niej są prowadzone liczne postępowania egzekucyjne i sądowoadmistracyjne z tytułu nałożonych kar pieniężnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Niesprecyzowanie we wniosku szkody grożącej skarżącemu powoduje, że sąd badający wniosek nie może dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca występując do Sądu pierwszej instancji o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. nakładającej karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł nie sprecyzowała skutków wykonania tej decyzji, ponieważ nie określiła jaki konkretny wpływ na dalsze funkcjonowanie spółki będzie miało wyegzekwowanie wspomnianej kary pieniężnej. We wniosku spółka dość lakonicznie przedstawiła swoją sytuację finansową operując ogólną kwotą straty 316 892,78 zł, jaką poniosła w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. Podana kwota wynika z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat za wspomniany okres, który nie jest pełnym okresem rozliczeniowym działalności spółki, bowiem obejmuje tylko okres 11 miesięcy kalendarzowych. W załączonym rachunku zysków i strat wymieniono koszty, jakie ponosi spółka w związku z wykonywaną działalnością takie jak: wynagrodzenia i ubezpieczenia społeczne (61.222.28 zł), zużycie energii i materiałów (15 984,90 zł). Spółka podała także "pozostałe koszty" w wysokości 1.987 216, 38 zł jednakże nie sprecyzowała, jaki jest to rodzaj kosztów tym bardziej, że stanowią one 2/3 kwoty podstawowej wydatkowanej we wspomnianym okresie na działalność gospodarczą (2.247 133,23 zł). Natomiast przychód z działalności operacyjnej spółki wyniósł 1.930 240, 45 zł . Skoro bliżej nieokreślony koszt (1.987 216,38 zł) przewyższa przychód spółki (1.930. 240, 45 zł) oznacza to, że skarżąca posiada środki finansowe na pokrycie tak znacznych wydatków. Trudno także stwierdzić czy "pozostałe koszty" to zobowiązania krótko lub długoterminowe spółki, poczynione inwestycje lub inne pasywa, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek informacji w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd badający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji opiera się wyłącznie na danych przedstawionych przez wnioskodawcę, tym samym Sąd nie może samodzielnie poszukiwać dowodów na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku. Sąd pierwszej instancji na podstawie informacji podanych przez skarżącą nie był bowiem w stanie ustalić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej (12.000 zł) spowoduje dla niej skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać należy, że sama spółka nie podała we wniosku, jakie wymierne negatywne następstwa w dalszym jej funkcjonowaniu będzie miało wyegzekwowanie przedmiotowej kary pieniężnej. Stwierdzenie, że spółka może zostać pozbawiona środków finansowych nie jest w tym przypadku wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Również informacja o dwunastu wszczętych postępowania w sprawach kar pieniężnych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. nie uzasadnia zastosowania wobec spółki tymczasowej ochrony w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Fakt zainicjowanych przez spółkę postępowań sądowych świadczyć może bowiem o tym, że skarżąca posiada środki na ich prowadzenie i jest w stanie opłacić koszty sądowe (wpis) w wysokości co najmniej kilkuset złotych w każdej sprawie. To z kolei pozwala przypuszczać, że spółka może wygospodarować środki pieniężne na pokrycie kar pieniężnych. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd zasadnie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z uwagi na nieuprawdopodobnienie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.