II GZ 597/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 4987/22 o odrzuceniu skargi J. K. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 4987/22, odrzucił skargę J. K. K. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2023 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie trzech jej odpisów. Jednocześnie doręczono odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Stosownie do pouczenia pełnomocnik strony był obowiązany do uzupełnienia braków formalnych i do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd stwierdził, że w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej uzupełnił brak formalny skargi, jednak nie uiścił wpisu sądowego od skargi - czego potwierdzeniem jest informacja z dnia 11 marca 2024 r. znajdująca się w aktach sprawy. Analiza akt sprawy wykazała, że załączone potwierdzenie przelewu wskazuje jako odbiorcę "SA w Warszawie", nie "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie". WSA wyjaśnił, że wpłata dokonana na rachunek innego sądu, niż sąd wzywający, pomimo wskazania pełnomocnikowi skarżącej w pouczeniu prawidłowego numeru rachunku bankowego do dokonania przelewu, nie może być uznana za skuteczne wykonanie wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Tym samym na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżając je w całości. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Uzasadniając zażalenie wskazała, że do dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia, tj. 22 maja 2024 r., nie miała wiedzy o zaistniałej omyłce we wskazaniu numeru rachunku bankowego. Realizacja dwóch następujących po sobie opłat sądowych, w tym pierwszej z nich na rachunek Sądu Apelacyjnego w Warszawie, doprowadziła do wniesienia drugiej z nich, zamiast na rachunek bankowy WSA w Warszawie, ponownie na rachunek SA w Warszawie. Nie kwestionując zaistniałego błędu, pełnomocnik skarżącej wskazał na to, że wykonywanie przelewów miało miejsce w okresie poprzedzającym święta Bożego Narodzenia, zaś ostatecznie wpis od niniejszej skargi zasilił rachunek Skarbu Państwa w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie zaś do art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis tego artykułu jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty. Oznacza to, że nie można skutecznie uiścić należnej opłaty sądowej w żaden inny sposób. Skarżąca nie kwestionuje prawidłowości wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, nie kwestionuje również prawidłowości pouczenia o numerze rachunku bankowego sądu na który należało dokonać wpłaty tego wpisu. Bezspornym również w rozpoznawanej sprawie jest to, że wpis od skargi został uiszczony na rachunek bankowy Sądu Apelacyjnego w Warszawie, zamiast na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym zgodzić należy się z poglądem Sądu I instancji, że wpłaty dokonanej na rachunek bankowy innego sądu, niż sąd wzywający, nie można utożsamiać z wpłatą na rachunek o którym stanowi art. 219 § 2 powołanej ustawy. Czyni to niezasadnym jedyny zarzut skarżącej, odnoszący się w istocie do zaskarżonego postanowienia. W świetle powyższego, WSA prawidłowo odrzucił skargę, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., bowiem stosownie do tego przepisu skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Pozostała argumentacja podniesiona przez skarżącą nie zmienia zapatrywania odnośnie zasadności podjętego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny, w tym postępowaniu wpadkowym, mającym na celu zbadanie prawidłowości wydanego postanowienia w zakresie odrzucenia skargi, ocenia jedynie, czy istniały podstawy do wydania postanowienia na określonym etapie postępowania i czy zostało ono wydane zgodnie z przepisami prawa. Pozostałe powoływane przez skarżącą okoliczności stanowią podstawę wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W sytuacji bowiem, gdy strona uchybiła terminowi z powodu okoliczności przez siebie niezawinionych, ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zasadniczym celem jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia terminowi. Rozpoznanie takiego wniosku, złożonego przez skarżącą wraz z zażaleniem, podlegać będzie ocenie przez WSA w odrębnym postępowaniu wpadkowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.