II GZ 591/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt VI SAB/Wa 91/15 w zakresie odmowy sprostowania wyroku w sprawie ze skargi T. S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem dnia 26 maja 2016 r., sygn. akt VI SAB/ Wa 91/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 156 § 1 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odmówił sprostowania wyroku tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi T. S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie unieważnienia przetargu z dnia 21 maja 2007 r. na dwie rezerwacje częstotliwości. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, w tenorze wyroku z dnia 14 czerwca 2016 r. zapisano: "1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozstrzygnięcia wniosku T. S.A. z siedzibą w W. z dnia 23 października 2007 r. w przedmiocie unieważnienia przetargu z dnia 21 maja 2007 r. na dwie rezerwacje częstotliwości w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty uprawomocniania się wyroku; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania". Następnie organ złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wymieniony wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną i zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej." Po oddaleniu skargi kasacyjnej, organ wniósł w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r., uznając zapis pkt 1 rozstrzygnięcia w brzmieniu: "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty uprawomocniania się wyroku" za oczywistą omyłkę i wniósł o wprowadzenie zapisu w brzmieniu: "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty zwrotu akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem". Odmawiając sprostowania wyroku Sąd stwierdził, że organ wnioskujący domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Niedopuszczalnym w tej sprawie jest domaganie się w trybie sprostowania zmiany pkt 1 wyroku z dnia 14 czerwca 2016 r., a to dlatego, że w punkcie tym Sąd zobowiązał organ do podjęcia konkretnych czynności prawnych. W ocenie Sądu żądanie organu nie tylko nie polega na usunięciu oczywistej, niebudzącej wątpliwości nieprawidłowości, ale wręcz zmierza do merytorycznej ingerencji w treść rozstrzygnięcia wyroku w zakresie rozstrzygnięcia, a zatem nie mieści się w ramach instytucji sprostowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku Prezesa UKE o sprostowanie pkt 1 wyroku poprzez wpisanie zamiast "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty uprawomocnienia się wyroku" "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty zwrotu akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem". Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie [przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 156 § 1 w zw. z art. 166 oraz w zw. z art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że sprostowanie prowadziłoby do zmiany treści rozstrzygnięcia oraz poprzez niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że termin do wykonania wyroku (załatwienia sprawy) rozpoczyna swój bieg od doręczenia przez sąd prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi organowi, a nie od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. art. 141 § 4. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez: – niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia czy Sąd uznał, że doszło do przeoczenia w postaci błędnego wskazania przez Sąd terminu na rozpoznanie sprawy przez Organ; – niewyjaśnienie którego mylne ustalenie WSA w Warszawie miał na myśli i jaki to ma wpław na wynik rozpoznawanej sprawy; – nieodniesienie się do przywołanego we wniosku organu o sprostowanie oczywistej omyłki przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W sprawie, co wynika z wniosku o sprostowanie Organ domaga się zmiany pkt 1 wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez zmianę rozstrzygnięcia, które w jego ocenie miałoby odpowiadać treści art. 286 § 2 p.p.s.a. Należy jednak uznać, że zmiany, których domaga się Organ nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uchwała SN z 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia