II GZ 589/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z Sp. z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3329/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 lipca 2024 r., nr BP.502.540.2023.2408.WA7.599266 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 lipca 2024 r., nr BP.502.540.2023.2408.WA7.599266 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczej Wydziału z dnia 15 października 2024 r. strona skarżąca została wezwana, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym) celem wykazania sposobu reprezentacji skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa oraz nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do sporządzenia skargi bądź do zastępowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym obejmującego dzień wniesienia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 14 listopada 2024 r. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca nadesłała pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, jednak nie usunęła drugiego z braków formalnych skargi tj. nie przedłożyła pełnomocnictwa obejmującego swym zakresem zastępstwo procesowe przed sądami administracyjnymi. Siedmiodniowy termin do usunięcia wyżej wskazanego braku formalnego skargi ostatecznie upłynął dla strony skarżącej w dniu 21 listopada 2024 r. Skarżąca spółka w zakreślonym terminie nie wykonała wezwania Sądu, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu I instancji pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie postanowienia w całości na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie, przy czym prawidłowo Sąd I instancji powinien ustalić, że strona dnia 14 listopada 2024 r. przesłała w ramach odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnictwo, które obejmuje zastępstwa procesowe we wszelkich sprawach przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, wszelkimi pozostałymi instytucjami i organami państwowymi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że "Niewątpliwie sąd administracyjny mieści się w pojęciu instytucji państwowej o której mowa powyżej, a tym samym pełnomocnik strony złożył prawidłowy dokument zgodnie z wezwaniem Sądu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jej odrzuceniem. W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczej Wydziału z dnia 15 października 2024 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego strony oraz nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do sporządzenia skargi bądź do zastępowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym obejmującego dzień wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wyżej wymienione wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 14 listopada 2024 r. Powyższych okoliczności skarżąca nie kwestionuje. Natomiast w jej ocenie, wskazane braki formalne zostały prawidłowo uzupełnione na wezwanie Sądu, bowiem strona w dniu 14 listopada 2024 r. tj. z zachowaniem wyznaczonego przez Sąd siedmiodniowego terminu, nadesłała pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz przedłożyła poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo, w którym wskazano, że obejmuje ono i dotyczy reprezentacji i zastępowania Spółki we wszelkich sprawach przed "sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, wszelkimi pozostałymi instytucjami i organami państwowymi". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że zakres pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi do reprezentowania strony skarżącej przed "sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, wszelkimi pozostałymi instytucjami i organami państwowymi" był wystarczający do skutecznego wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 lipca 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a w konsekwencji do zainicjowania postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wbrew bowiem stanowisku pełnomocnika skarżącej spółki, wniosku przeciwnego w żadnym stopniu nie uzasadnia podniesiony w zażaleniu argument, zgodnie z którym umocowanie do działania przed sądem administracyjnym miałoby być zawarte we fragmencie pełnomocnictwa odnoszącym się do "instytucji i organów państwowych". W szczególności stanowisko to nie może się ostać wobec treści art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483), który stanowi, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście podkreślić, że z art. 2 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: "p.u.s.a.") – która stanowi wykonanie zapowiedzi konstytucyjnej, o której jest mowa w art. 176 ust. 2 ustawy zasadniczej – aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Jak wskazuje się w doktrynie i nauce prawa, ustrojowe miejsce sądów administracyjnych wyznaczają – jak to już wyżej wskazano – regulacje Konstytucji RP. Wynika z nich, że stanowią one władzę sądowniczą – odrębną i niezależną od innych władz (art. 10 ust. 2 i art. 173 Konstytucji). Przepis art. 1 § 1 p.u.s.a., określający podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczącego się przed nimi postępowania, należy interpretować w powiązaniu z art. 184 Konstytucji, który stanowi, że sądy administracyjne (Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądy administracyjne) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; także B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22). Z tych przyczyn stanowisko zaprezentowane w zażaleniu należy uznać za nieuzasadnione. W tym stanie rzecz Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.