II GZ 587/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 307/17 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek T. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję skarżący złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania i wyjaśnił, iż ewentualne uwzględnienie skargi skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji, która narusza przepisy prawa i godzi w interesy jednostki. W ocenie skarżącego wykonanie decyzji na obecnym etapie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż zaistniały okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji organu. Wniosek został uzasadniony bardzo ogólnie, a jako argument przemawiający za jego uwzględnieniem podano ewentualną możliwość wyeliminowania przez Sąd zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie wstrzymania wykonania decyzji podczas gdy podniesione przez skarżącego okoliczności dawały podstawy uwzględnienia tego wniosku w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Brzmienie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że analiza akt sprawy doprowadziła Sąd I instancji do słusznej uznania, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji słusznie wskazał, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powoływanie się na argument, że uwzględnienie skargi skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego całą sytuację majątkową, co więcej prawidłowo nie uzasadnił przedmiotowego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zawartymi w zażaleniu twierdzeniami pełnomocnika, że strona uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji. Skoro skarżący nie wykazał w swoim wniosku jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.