II GZ 584/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. VI SA/Wa 4342/14 w zakresie odrzucenia sprzeciwu na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. N. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany uchwały dotyczącej wyrażenia zgody na powtórzenie pierwszego roku szkoleniowego aplikacji adwokackiej postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 4342/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw M. N. (dalej: skarżący) na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. N. na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany uchwały dotyczącej wyrażenia zgody na powtórzenie roku szkoleniowego aplikacji adwokackiej. Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. (data nadania) skarżący wniósł sprzeciw na ww. zarządzenie. Sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw powołując się na treść art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a). Wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia z dnia 21 grudnia 2016 r. wynika, że została ona doręczona w dniu 11 stycznia 2017 r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął z dniem 18 stycznia 2017 r. Natomiast skarżący wniósł sprzeciw w dniu 24 stycznia 2017 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Pismem z dnia 30 maja 2017 r. (data nadania) skarżący zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r. w całości. Wniósł o jego uchylenie oraz powtórne rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd pierwszej instancji trafnie więc zauważył, że wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2017 r. skarżący uchybił terminowi przewidzianemu do jego wniesienia, gdyż skoro odpis zaskarżonego zarządzenia został mu doręczony w dniu 11 stycznia 2017 r. z pouczeniem, iż sprzeciw należy wnieść w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia (co jednoznacznie wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, karta - 97 akt sądowych), to termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 18 stycznia 2017 r. (środa), natomiast sprzeciw wniesiono w dniu 24 stycznia 2017 r. (data nadania, k. 100 akt sądowych), zatem 6 dni po upływie wskazanego terminu. Co istotne skarżący nie podważał ustalenia przez Sąd pierwszej instancji daty doręczenia zarządzenia. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu skutkuje jego odrzuceniem i na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł o jego odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.