II GZ 583/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. C. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2380/23 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "Sądem pierwszej instancji", "WSA w Warszawie") zarządzeniem z 17 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2380/23, wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej zwanej: "p.p.s.a.") pozostawił bez rozpoznania wniosek M. C. (dalej nazywanego "skarżącym") z 17 listopada 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wobec nieuzupełnienia przez niego w zakreślonym terminie 7 dni – braków wniosku poprzez wskazanie daty, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zarządzenie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Skarżący – pismem z 17 listopada 2022 r. wniósł skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zarządzeniem z 18 grudnia 2024 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez jednoznaczne wskazanie daty (dzień, miesiąc, rok), kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi – pismem z 23 stycznia 2025 r. skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, leczącą się od kilku lat na szereg chorób, a także po przebytej poważnej operacji. Podkreślił, że w tym czasie nie otrzymał żadnej informacji o zaskarżonej decyzji BFG i o terminie na wniesienie na nią skargi (7 października 2022 r.). Będąc w trakcie leczenia nie mógł zaskarżyć ww. decyzji. Wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 17 listopada 2022 r. Zażalenie na to zarządzenie złożył skarżący, wnosząc o "pozytywne załatwienie jego odwołania". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu, z 15 stycznia 2025 r., wskazał jednoznacznie datę - 7 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że jak stanowi art. 85 p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Przystąpienie do badania okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu poprzedza jednak formalne badanie dopuszczalności i terminowości wniosku. W tym miejscu należy przytoczyć ugruntowany pogląd, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi odpowiadać warunkom formalnym pisma procesowego oraz musi jasno i precyzyjnie wskazywać intencję wnioskodawcy do przywrócenia uchybionego terminu procesowego (tak też: M. Jaśkowska, M. Wilbrant-Gotkowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opub. lex/el. 2021, G. Łuszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, T. I, publ. LEX). Ponadto, w judykaturze i w doktrynie wskazuje się, że w przypadku braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu organ (również Sąd) powinien wezwać do jego usunięcia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (zob. uchwała NSA z 21 kwietnia 2009 r., II FPS 9/08 podjęta na tle art. 169 § 1 ordynacji podatkowej, por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, W-wa 2013, w którym podniesiono, że w sytuacji gdy, pismo, tj. wniosek o przywrócenie terminu, nie będzie spełniać wymagań formalnych, jakimi muszą się charakteryzować wszelkie pisma procesowe lub będzie zawierało inne braki, powinny one zostać uzupełnione w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a.). Zatem, jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. – jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (§ 2 zdanie pierwsze). W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego z 17 listopada 2022 r. nie zawierał jednoznacznie wskazanej daty, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie (prawidłowe i zgodne z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), skarżący wskazał na szereg okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają zastosowanie w stosunku do niego instytucji przywrócenia terminu, jednakże nie datę, w której okoliczności te ustały, tj. konkretną datę dzienną, w której wskazane przez niego okoliczności przestały uniemożliwiać mu podjęcie aktywności procesowej. Podniesione przez niego twierdzenia w zażaleniu, iż wskazał jako dzień ustania przyczyny datę 7 października 2022 r., nie są zgodne z treścią złożonego wniosku oraz pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie. Wyraźnie bowiem z ich treści wynika, że wskazana data, była ostatnim dniem, w którym skarżący mógł wnieść skargę, a zatem nie datą w której podnoszone przez niego okoliczności ustały. Tym samym, słusznie WSA w Warszawie uznał, że brak formalny wniosku uniemożliwiający przystąpienie przez Sąd do jego rozpoznania, jakim było jednoznaczne wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, nie został przez skarżącego usunięty w terminie. Pismo skarżącego z 23 stycznia 2025 r. nie wskazuje dokładnej daty, a jedynie okoliczności jakie stały na przeszkodzie, w ocenie skarżącego, wniesieniu skargi z zachowaniem ustawowego terminu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.