II GZ 575/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 890/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2025 r. nr BP.502.627.2024.0155.BL10 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

1. M. M. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2025 r. nr BP.502.627.2024.0155.BL10 w przedmiocie kary pieniężnej. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2025 r. (sygn. akt VI SA/Wa 890/25) odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 26 marca 2025 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz nadesłanie podpisanej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. 3. Przesyłka zawierająca wyżej wymienione wezwanie została doręczona Skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2025 r. 4. Pomimo, iż Skarżący w dniu 17 kwietnia 2025 r., tj. z zachowaniem wyznaczonego przez Sąd siedmiodniowego terminu, wskazał swój numer PESEL, to nie nadesłał do Sądu podpisanej skargi. Znajdujący się w nadanej przez Skarżącego przesyłce egzemplarza skargi nie został podpisany. Siedmiodniowy termin do usunięcia wyżej wskazanego braku formalnego skargi ostatecznie upłynął dla Skarżącego w dniu 17 kwietnia 2025 r. 5. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- poprzez odrzucenie skargi Skarżącego wobec nieuzupełnienia przez niego braków formalnych, w sytuacji gdy Skarżący uzupełnił braki formalne przedmiotowej skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie, a tym samym nie było podstawy do jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 6. Na wstępie wskazać należy, że skarga jako pismo składane w postępowaniu sądowym obwarowane jest wymogami określonymi w przepisach art. 46 i następnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.).. Powołany art. 46 § 1 p.p.s.a. nakłada między innymi (w punkcie 4) wymóg podpisania pisma przez stronę je wnoszącą lub jej ustawowego przedstawiciela bądź pełnomocnika. Analiza akt sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że wniesiona skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2025 r., nie została opatrzona podpisem Skarżącego. Zasadnie wobec tego Skarżącego wezwano, poza uzupełnieniem innych braków formalnych skargi, do uzupełnia braku skargi poprzez jej podpisanie. Z dalszej analizy akt sprawy wynika, co niewadliwie ustalił Sąd I instancji, że Strona w terminie wynikającym z doręczenia jej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, uzupełniła je częściowo. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2025 r. wskazała numer PESEL . Nie nadesłała zaś podpisanej skargi. Taki stan sprawy skutkował prawidłowym stwierdzeniem, że Skarżący, w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, braków tych nie uzupełnił. W konsekwencji Sąd I instancji zobligowany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie (czyli niepodpisania skargi). 7. Na marginesie należy jedynie podkreślić, że wbrew twierdzeniom Skarżącego zaprezentowanym w zażaleniu powyższego braku nie mogło uzupełnić podpisanie pisma z dnia 17 czerwca 2025 r. – "złożył własnoręczny podpis na dokumencie zawierającym swoje dane identyfikacyjne, w tym numer PESEL". Sama skarga bowiem wciąż pozostała niepodpisana. Treść art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że braki formalne skargi nie zostały przez Skarżącego skutecznie uzupełnione, co w konsekwencji nie pozwala na nadanie jej – jako wciąż obarczonej brakiem formalnym - dalszego biegu i stanowi podstawę do jej odrzucenia. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że okoliczności sprawy stanowiły podstawę do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji