II GZ 549/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1107/14 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1107/14, odmówił R. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 3 lutego 2014 r. R. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia uzasadniając, iż zaskarżoną decyzję otrzymał 29 stycznia 2014 r., kiedy to wystąpił do organu o wyjaśnienie okoliczności i podstaw otrzymania wezwania do zapłaty kary za zajęcie pasa drogowego. Jak zaznaczył skarżący, z ustaleń organu wynikało, że zaskarżona decyzja została błędnie doręczona, bowiem wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru osoba – M. G. - nie jest mu znana i nigdy nie udzielał tej osobie pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Podniósł ponadto, iż adres, na jaki dokonano doręczenia zaskarżonej decyzji nie jest adresem jego zameldowania. Zaznaczył, iż pod wskazanym adresem przebywa sporadycznie, kilka razy w roku. Od dłuższego czasu, stale przebywa w K. przy ul. Z. 40 lok. 90, gdzie znajduje się jego biuro. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja doręczona została na adres wskazany przez skarżącego i odebrana przez osobę, która w toku postępowania wielokrotnie odbierała korespondencję kierowaną do skarżącego. Sąd nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, iż nie zna on M. G. ani też nie upoważnił go do odbioru korespondencji w swoim imieniu. Ponadto w ocenie Sądu złożenie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji, której odbiór kwitowała ww. osoba przeczy twierdzeniom skarżącego. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji okoliczności podnoszone przez skarżącego i związane z tym niedochowanie terminu do wniesienia skargi nie są następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikają z niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 41 k.p.a., art. 44 § 4 k.p.a. i art. 81 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wynikające z braku zbadania przesłanki skuteczności doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję organu, skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 43 k.p.a. i wadliwym przyjęciem, że w postępowaniu administracyjnym nastąpiło skuteczne doręczenie stronie skarżącej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie z braku uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z treści zaś art. 87 § 2 p.p.s.a wynika, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie uprawdopodabniające okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia mu przesyłki zawierającej decyzję organu, skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 41, art. 44 § 4 i art. 43 k.p.a. i wadliwym przyjęciem, że w postępowaniu administracyjnym nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r. Podkreślenia wymaga, że to czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, nie jest przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestia ta podlega ocenie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, na etapie kontroli wstępnej wniesionej skargi w aspekcie dochowania terminu jej złożenia. Ewentualny negatywny wynik takiej kontroli skutkuje podjęciem rozstrzygnięcia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, tj. odrzucenia skargi, które może być kwestionowane przez stronę w drodze skargi kasacyjnej. Zaznaczyć należy, że skarżący w zażaleniu wskazał na okoliczności, które jego zdaniem świadczą o tym, że przesyłka nie została mu skutecznie doręczona, nie wskazał jednak żadnych okoliczności wskazujących na to, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Konkludując, zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przywrócenie uchybionego terminu (art. 86 p.p.s.a.), uzasadniając swoje żądanie nieprawidłowością doręczenia decyzji. W związku z takim uzasadnieniem, należy podkreślić, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona nie kwestionuje, że uchybiła terminowi. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący podważa prawidłowość doręczenia przewidzianego w art. 43 k.p.a., a więc podważa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, to twierdzenia te nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu weryfikującym dochowanie terminu do dokonania czynności procesowych, dopóki nie zostanie przesądzone w sposób prawomocny, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia skargi, gdyż złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest przedwczesny. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.