II GZ 545/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt V Sa/Wa 4550/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie.

M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej. W skardze tej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 23 lutego 2016 r. (sygn. akt V SA/Wa 4550/15) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała by wykonanie zaskarżonego postanowienia prowadziło do wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji miałby spowodować po jej stronie niebezpieczeństwa wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę, bowiem to na stronie ciąży obowiązek wykazania, okoliczności wskazanych w tym przepisie. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwił jego merytoryczną ocenę. M. J. wniosła zażalenie na postanowienie z 23 lutego 2016 r., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 46 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga uzasadnienia. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawie – wobec braku możliwości merytorycznego zbadania przesłanek zastosowania tego przepisu – nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Należy zauważyć, że sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Powołany przepis przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku wyłącznie wtedy, gdy poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jak już wspomniano twierdzenia skarżącej powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tymczasem – jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji – skarżąca na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla niej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania jak i zażalenie na postanowienie zostały sformułowane lakonicznie i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącą ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalają na ocenę, czy w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych może wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji