II GZ 507/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Powiatu B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 434/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu B. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 3 lipca 2015 r. po rozpoznaniu wniosku Powiatu B. o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek i zaległości podatkowych odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Powiat B. (dalej: skarżący) pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek i zaległości podatkowych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na uzasadnioną obawę przesunięć budżetowych i trudności z realizacją zadań ustawowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego, w pierwszej kolejności zauważył, że przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie umorzenia odsetek i zaległości podatkowych, które – w ocenie WSA, nie rodzi dla strony skarżącej żadnych dyspozycji działania, gdyż nie stwierdza, ani nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Oznacza to, zdaniem Sądu, że decyzja o odmowie umorzenia odsetek i zaległości podatkowych nie korzysta z przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Sąd pierwszej instancji mając na względzie ostatnie zdanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stanowiące, że możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, stwierdził, że nie mógł również wstrzymać wykonania decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania, do którego stosuje się przepisy o zaległościach podatkowych, bowiem decyzja w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo WSA wskazał, że przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie jest postępowanie egzekucyjne. Powoduje to, iż Sąd na podstawie powoływanego przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymywać aktów podejmowanych w ewentualnie toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, bowiem nie jest to postępowanie prowadzone w granicach tej samej sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Powiat B., domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej, pomimo, iż taka decyzja skutkuje rozpoczęciem postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego nie można odmówić przymiotu wykonalności decyzjom odmawiającym umorzenia należności finansowych, bowiem te powodują, iż wykonalne stają się zobowiązania pierwotne i w ten sposób wpływają one bezpośrednio na sytuację finansową skarżącego i mogą powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej – wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego – jest przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który stwarza sądowi możliwość wydania na wniosek strony skarżącej postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji zastrzegając przy tym, że ochrona tymczasowa może być przyznana wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O znacznej zaś szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na stronie skarżącej. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Skarżąca bowiem zamieszczając w treści skargi żądanie wstrzymania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje nadto uzasadnienia w charakterze samej decyzji o odmowie umorzenia odsetek i zaległości podatkowych. Decyzja ta bowiem nie podlega wykonaniu. Wykonanie decyzji to doprowadzenie do takiego stanu, który jest zgodny z ustalonym rozstrzygnięciem organu administracji. Nie każda więc decyzja posiada cechę wykonalności. Nie mają jej, co do zasady, decyzje odmowne, a właśnie wstrzymania decyzji o takim charakterze żądał skarżący. Należy także zaznaczyć, iż przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji był wyłącznie zawarty w skardze wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji. Powyższe oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie odnosił się w zaskarżonym postanowieniu do merytorycznej części skargi, czyli tej, która dotyczyła rozstrzygnięcia Zarządu Województwa M. z dnia [...] marca 2015 r. Skarga ta będzie bowiem przedmiotem dalszych czynności Sądu pierwszej instancji, a zatem argumentacja zażalenia w tym zakresie nie mogła zostać uwzględniona. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się natomiast do wniosku strony wnoszącej zażalenie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw prawnych do wydania orzeczenia w tym zakresie w postanowieniu rozpoznającym zażalenie, skoro nie jest ono jednym z orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.