II GZ 5/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 967/22 w zakresie ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 r., nr KOC/7918/Gs/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 15 października 2024 r., Przewodnicząca VI Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządziła ściągnięcie od R. J. (dalej: "skarżący"), należności sądowej w kwocie 100 złotych z tytułu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. W motywach zarządzenia wskazano, że skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2022 r. We wniosku skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 5 czerwca 2023 r. WSA w Warszawie, które zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem z 28 lipca 2023 r., odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie, ale pomimo dwukrotnego wezwania z 29 września 2023 r. oraz z 3 września 2024 r., przedmiotowa opłata nie została wniesiona. W konsekwencji, na podstawie art. 234 § 2 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), WSA uznał, że ściągnięcie od skarżącego nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł stało się konieczne. Skarżący zażaleniem zaskarżył opisane zarządzenie wnosząc o jego uchylenie. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż zgodnie art. 251 p.p.s.a., uzyskał zwolnienie w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 671/14, VI SA/Wa 1157/14 oraz VI SA/Wa 920/17. Ponadto, zdaniem skarżącego, został naruszony art. 41 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Strona nie jest również zobowiązana do ponoszenia kosztów postępowania sądowego w przypadku przyznania jej prawa pomocy. Na podstawie art. 243 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Skarżący w zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącej VI Wydziału WSA, podniósł, iż z związku ze zwolnieniem w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 671/14, VI SA/Wa 1157/14 oraz VI SA/Wa 920/17, nie powinien ponosić kosztów postępowania również w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powyższy zarzut nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Przyznanie prawa pomocy w innych postępowaniach, nie rozciąga się automatycznie na wszystkie postępowania toczące się przed tym samym sądem. Sąd nie jest związany rozstrzygnięciami z zakresu prawa pomocy wydanymi w innych sprawach - nawet, jeżeli stroną jest ten sam skarżący (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., II OZ 308/08). Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do konkretnej sprawy, zatem w każdej sprawie odrębnie powinno być prowadzone postępowanie w tym zakresie. Skarżący zdawał sobie sprawę z konieczności złożenia odrębnego wniosku do sprawy, ponieważ zawarł go we wniosku o uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia art. 41 p.p.s.a. również należy uznać na niezasadny. Przede wszystkim skarżący nie sprecyzował w jaki sposób wskazany powyżej przepis został naruszony w związku z wydaniem zarządzenia dotyczącego ściągnięcia opłaty kancelaryjnej. Należy wskazać, iż regulacja zawarta w art. 41 p.p.s.a. dotyczy prostowania lub odwoływania oświadczenia pełnomocnika i nie ma związku z obowiązkiem ponoszenia przez stronę kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.