II GZ 474/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 165/15 o odrzuceniu skargi M. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesieniem skargi na powołaną decyzję, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym do opłacenia skargi skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy. W wyniku negatywnego dla strony rozpoznania wniosku - postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2015 r., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 928/15, oddalające zażalenie na powyższe postanowienie WSA – skarżącemu przesłano odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 14 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2016 r. Termin do opłacenia skargi upływał zatem 5 maja 2016 r., zaś w dniu 4 maja 2016 r. skarżący skierował do sądu ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z notatki Oddziału Finansowo – Budżetowego WSA w Warszawie do dnia 11 maja 2016 r. nie zidentyfikowano wpłaty w niniejszej sprawie. W takim stanie sprawy Sąd I instancji, powołując się na regulacje zawarte w art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną przez stronę skargę z powodu nieuiszczenia należnego w sprawie wpisu. Dodatkowo WSA stwierdził, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawał bez wpływu na obowiązek uiszczenia przez skarżącego opłaty, do której został on wezwany na podstawie prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. W., zarzucając orzeczeniu naruszenie art. 220 w zw. z art. 246 § 1 w zw. z art. 257 oraz art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego sytuacja finansowa jest tragiczna, co uzasadnia zwolnienie go od kosztów sądowych. Ponadto wskazał, że do akt sprawy złożył zgodne z prawdą oświadczenie o jego sytuacji finansowej. W związku z powyższym skarżący ponownie zwrócił się o rozpatrzenie złożonego wniosku o zwolnienie od wszelkich kosztów sądowych oraz wyznaczenie z urzędu radcy prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnymi w danej instancji (w tym skarg stosownie do art. 230 § 2 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z obowiązku tego, odpowiednio do treści art. 239 § 1 p.p.s.a., zwolnione są strony wymienione enumeratywnie w punktach 1 – 4, w tym także strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie określonym prawomocnym postanowieniem o przyznaniu tego prawa (pkt 4 powołanego przepisu). Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, strona w związku z wezwaniem jej do uiszczenia należnego wpisu wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy. Prawa tego nie uzyskała – odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie kolejno postanowieniami z dnia 7 lipca 2015 r. i z dnia 26 października 2015 r. oraz postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. o sygn. akt II GZ 928/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony złożone w tym przedmiocie. Tym samym skarżący nie podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, o którym mowa w powołanym powyżej art. 239 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z § 3 tego przepisu, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Skarżący został ponownie wezwany, po zakończeniu postępowania wpadkowego, którego przedmiotem była ocena zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, do uiszczenia wpisu od wywiedzionej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skargi. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 28 kwietnia 2016 r. wobec czego skuteczny termin do jego realizacji poprzez wniesienie należnej opłaty upływał, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, z dniem 5 maja 2016 r. Skoro strona do dnia 11 maja 2016 r., co wynikało z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r., wpisu nie uiściła, Sąd I instancji, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia wniesionej w tej sprawie skargi, co też prawidłowo uczynił. Zauważyć na marginesie należy, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zakwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji, albowiem odnosi się ona wyłącznie do kwestii przyznania skarżącemu prawa pomocy, która to - jak już opisano, była przedmiotem oceny i wydanych w jej następstwie postanowień referendarza sądowego, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego - zgodnie z procedurą zawartą w Dziale V, Rozdziale 3, Oddziale 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Argumenty skarżącego nie odnosiły się w żadnym zakresie do postanowienia o odrzuceniu skargi – strona w istocie nie podjęła próby zakwestionowa w jakimkolwiek zakresie prawidłowości postanowienia Sądu o odrzuceniu jego skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.