II GZ 463/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII SO/Wa 27/12 w zakresie oddalenia wniosku o uzupełnienie zarządzenia przewodniczącego w sprawie ze skargi M. Sagana na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie wniosku o przyznanie odszkodowania postanawia: odrzucić zażalenie na postanowienie w zakresie uzupełnienia zarządzenia.

M. S. (zwany także: skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej, wraz z wnioskiem o przyznanie odszkodowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] listopada 2012 r. wezwano M. S. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o przyznanie odszkodowanie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący wniósł o uzupełnienie tego zarządzenia "w kwestii odszkodowania" oraz sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII SO/Wa 27/12 postanowił sprostować oczywistą omyłkę pisarską (zastępując w treści zarządzenia z dnia [...] listopada 2012 r. imię [...] imieniem "M."). Natomiast w punkcie drugim postanowienia oddalił wniosek o uzupełnienie ww. zarządzenia. Sąd wskazał, że dopuszczalność uzupełnienia orzeczenia jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek orzec – pozytywnie albo negatywnie – w pełnym zakresie o zgłoszonych żądaniach. Zarządzenie, to tymczasem nie zawierało żadnego rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione. Zarządzenie, nadaje wyłącznie bieg sprawie – dotyczy bowiem przekazania do rozpoznania zażalenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Wniosek skarżącego w tym zakresie został uznany za całkowicie bezzasadny. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym skarżący, wnosił o uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 postanowienia z dnia 3 stycznia 2013 r. oraz uwzględnienie żądań skarżącego ("w tym zwrotu kosztów"). M. S. podniósł okoliczność, iż mimo kolejnych wezwań do uzupełnienia braków, nie otrzymał oczekiwanych orzeczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. W katalogu o którym mowa w art. 194. p.p.s.a. zawarto rodzaje postanowień, na które przysługuje zażalenie. Wyliczanie to nie jest jednak wyczerpujące, co oznacza, że prawo do wniesienia zażalenia może również wynikać z innego przepisu omawianej ustawy. Zażalenie jest zatem środkiem odwoławczym od wskazanych w ustawie postanowień incydentalnych. Przepisy omawianej ustawy nie przewidują natomiast zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia o oddaleniu wniosku o uzupełnienie orzeczenia. Z tych względów, zażalenie skarżącego w zakresie w jakim kwestionowało postanowienie o odmowie uzupełnienia zarządzenia z dnia [...] listopada 2012 r. było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.