II GZ 460/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 511/18 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić "A." Spółce z o.o. w Ł. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od zażalenia w wysokości 100 (sto) złotych.

Postanowieniem z 10 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 511/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę "A." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] marca 2018 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), a także zwrócił uiszczony wpis od skargi. Sąd I instancji uznał, że działający za spółkę adw. T.B. złożył pełnomocnictwo udzielone mu przez J.P. – współwłaściciela "B. s.c. oraz pełnomocnictwo nr [...] udzielone przez skarżącą B. s.c. J.P., K.P., jednak z dokumentów tych nie wynika umocowanie do reprezentowania spółki. Zarówno bowiem B. s.c., jak również jej wspólnicy nie mogą reprezentować skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 35 p.p.s.a.), więc tym bardziej nie mogą skutecznie udzielić dalszego pełnomocnictwa. Wobec tego, złożone na wezwanie Sądu dokumenty nie mogły stanowić podstawy umocowania adw. T.B. do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na tej podstawie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła "A." Spółka z o.o. w Ł., reprezentowana przez adw. T.B.. W jego uzasadnieniu wskazano m.in., że wolą spółki było, aby wspólnicy B. s.c. mogli, działając w imieniu i na rzecz spółki, ustanowić dalszego pełnomocnika niezależnie od tego, czy sami mogą reprezentować skarżącą przed WSA. Zarządzeniem z 30 października 2018 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. zawierający podpis, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Pismem z 13 listopada 2018 r. adw. T.B. wskazał, że w ocenie spółki wezwanie to jest całkowicie nieuzasadnione. Skarżąca stoi na stanowisku, że pełnomocnictwo złożone do akt sprawy jest wystarczające do tego, aby reprezentował on stronę skarżącą w toku postępowania, a przedmiotem zażalenia jest właśnie skuteczność umocowania do działania w sprawie, co będzie przedmiotem oceny NSA. Jeżeli skarżąca czułaby konieczność złożenia dodatkowego pełnomocnictwa, przyjmując brak skutecznego umocowania na wcześniejszym etapie, to z całą pewnością złożyłaby takie pełnomocnictwo wcześniej. Ponieważ spółka wyjaśniła precyzyjnie, że udzielone wcześniej umocowanie dla wspólników spółki cywilnej było również umocowaniem do ustanowienia pełnomocnika w imieniu skarżącej, to nie było potrzeby składać dodatkowego pełnomocnictwa, bowiem taka czynność skreślałaby skuteczność podejmowanych wcześniej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera braki formalne, więc podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. do których należy m.in. podpis strony albo jej pełnomocnika. Pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym może natomiast być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania (...); w przypadku osoby prawnej pełnomocnikiem może być tej jednostki albo jej organu nadrzędnego (art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca spółka udzieliła pełnomocnictwa wspólnikom B. s.c. – J.P., K.P. do reprezentowania jej przez Zarządem Dróg i Transportu w postępowaniu w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego ul. [...] w związku z budową sieci wodociągowej na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Tak umocowane osoby nie mogły udzielić dalszego pełnomocnictwa adw. T.B. do występowania przed NSA. Po pierwsze bowiem J.P. i K.P. nie należą do kręgu osób, o których mowa w art. 35 p.p.s.a. Ponadto, udzielone im przez spółkę pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy administracyjnej niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania. W konsekwencji, adw. T.B. nie jest legitymowany do występowania w sprawie jako pełnomocnik skarżącej, a złożone zażalenie jest obarczone brakiem formalnym. Jeżeli przewodniczący stwierdzi braki skargi, na przykład niewskazanie umocowania do działania przez pełnomocnika strony, wzywa stronę do uzupełnienia braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem, odrzucenia zażalenia (art. 49 § 1 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.). Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi skierował do adw. T.B. wezwanie z 30 października 2018 r. do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed NSA. Pełnomocnik ten nie przesłał poprawnie udzielonego pełnomocnictwa, więc należało przyjąć, że brak formalny zażalenia nie został uzupełniony. Zaszła więc podstawa do odrzucenia zażalenia (art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). NSA nie uwzględnił argumentacji skarżącej, przedstawionej w zażaleniu i w piśmie z 13 listopada 2018 r., że pełnomocnictwo udzielone na etapie postępowania przed Sądem I instancji dawało prawo adw. T.B. do występowania w sprawie. Wbrew stanowisku strony, J.P. i K.P. nie mogli występować jako pełnomocnicy strony przed sądami administracyjnymi, więc tym bardziej nie mogli ustanowić dalszego pełnomocnika. Nie mogli bowiem przekazać innej osobie więcej praw, niż sami mieli. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.