II GZ 457/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S., D. W. – wspólników A. s.c. A. S., D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3274/21 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S., D. W. – wspólników A. s.c. A. S., D. W. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu unieruchomienia sali konsolidacyjnej i zaprzestania działalności postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3274/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania, objętej skargą A. S., D. W. – wspólników A. s.c. A. S., D. W., decyzji Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] marca 2021 r. w przedmiocie nakazu unieruchomienia sali konsolidacyjnej i zaprzestania działalności. Sąd I instancji uznał wniosek za niezasadny. Zdaniem WSA przekonanie skarżących o słuszności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Także ich stanowisko, że brak było formalnych podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Ponadto do wniosku nie załączono jakichkolwiek dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie bieżącej oceny faktycznego wpływu jej wykonania na sytuację skarżących. Nie wskazali także rozmiaru ograniczenia względem całej prowadzonej przez nich działalności, które miało być spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu ograniczenie działalności przez skarżących, przez zaprzestanie działalności polegającej na przygotowywaniu posiłków i napojów oraz ich podawaniu do konsumpcji na miejscu, do czasu rozpoznania skargi, może negatywnie wpłynąć na sytuację skarżących, np. przez zmniejszenie uzyskiwanego przez nich dochodu. Jednakże z wniosku nie wynika np. jaka część obrotu przypada na sprzedaż posiłków i napojów do konsumpcji na miejscu, jak również czy skarżący prowadzą innego rodzaju działalność gospodarczą. Uzasadnienie wniosku jest bardzo ogólnikowe, a tym samym nie daje dostatecznych podstaw do uznania, że Skarżący wykazali, iż ograniczenie ich działalności faktycznie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, zaskarżając je w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz analiza skargi powinny prowadzić do wniosku przeciwnego. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W piśmiennictwie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej na jego podstawie do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Nawiązując zaś do argumentacji zażalenia w pierwszej kolejności należy podkreślić – na co zwrócił uwagę Sąd I instancji – że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania merytoryczne odnoszenie się do treści decyzji nie powinno mieć miejsca. W tym postępowaniu sąd bada przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto wniosek pozbawiony był dokumentów źródłowych mających poprzeć argumentację wniosku. Powołane braki wniosku, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, nie pozwalały na ocenę żądania strony w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji nie pozwalały na uwzględnienie wniosku strony. Przede wszystkim brak było jakichkolwiek dokumentów finansowych przedstawiających sytuację skarżących. Także fakt niekorzystnego wpływu wydawanych w związku ze stanem pandemicznym rozporządzeń jest oczywisty i dotyczy wielu dziedzin życia gospodarczego, jednakże okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracji publicznej, gdyż różne podmioty w różnym stopniu odczuły skutki ograniczania działalności gospodarczych, czy ogólnie rozumianej aktywność społecznej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.