II GZ 453/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 460/17 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 31 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 460/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, a także zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi. Sąd stwierdził, że r.pr. Ł. K., pełnomocnik skarżącego nieprawidłowo uzupełnił brak formalny skargi, tj. na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 13 marca 2017 r. przesłał poświadczoną za zgodność kopię pełnomocnictwa bez wskazania miejsca poświadczenia. Powyższe uchybienie, zdaniem WSA, przemawiało za odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że w piśmie przewodnim, do którego załączona została poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa, zostało określone miejsce poświadczenia – K.. Wobec tego doszło do prawidłowego uwierzytelnienia pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Przepis ten nie zawiera żadnych wskazań co do sposobu uwierzytelniania pełnomocnictw lub innych dokumentów przez wymienionych w nim pełnomocników. Wymogi poświadczeń odpisów dokumentów wynikają natomiast z przepisów ustaw dotyczących samorządów zawodowych zrzeszających tych pełnomocników (art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze, art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, art. 9 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych, art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym). Jak wynika zaś z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwierzytelnianie przy poświadczaniu pełnomocnictwa, nie ma na celu zrównania dokumentu pełnomocnictwa z dokumentem urzędowym, lecz jedynie wykazanie istnienia umocowania do działania. Zatem umieszczanie na poświadczeniu takich zapisów, jak stwierdzenie miejsca i daty sporządzenia odpisu, w przypadku pełnomocnictw nie ma większego znaczenia, w sytuacji gdy dla określonych celów dokument ten nie musi spełniać cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 48 § 3 i § 4 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze czy art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. Podawanie tych elementów, nabiera innego znaczenia i wymiaru w przypadku uwierzytelniania innych niż pełnomocnictwo dokumentów lub pełnomocnictw mogących być uznanymi, jako dokumenty urzędowe (por. NSA w postanowieniach z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 65/17, z 9 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 194/11, z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 331/10; dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś pełnomocnik skarżącego na wezwanie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie złożył uwierzytelnione przez siebie w sposób wymagany dla dokumentu pełnomocnictwa odpisy wskazujące na uprawnienie do działania w imieniu M. M., to należało uznać, że strona uzupełniła braki formalne skargi w terminie, a zatem nie zachodziła w sprawie podstawa do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji