Sygnatura
II GZ 444/26
Postanowienie NSA z 21 października 2026 r., II GZ 444/26 – transport drogowy i przewozy
Wynik
Oddalono zażalenie
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 533/26 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 lipca 2026 r. nr 1001-IUOD-2.4811.1631.2026.2 w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą postanawia: oddalić zażalenie.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 533/26, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi K. D. (skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (organ, DIAS) z dnia 14 lipca 2026 r., nr 1001-IUOD-2.4811.1631.2026.2 w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję organu. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2026 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 939/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytanie prejudycjalne o następującej treści: "1. Czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) - Dz.U.UE.L.2016.119.1 - należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą organ publiczny może przechowywać i wykorzystywać dane osobowe identyfikujące przejazd pojazdu autostradą płatną, w tym numer rejestracyjny pojazdu, datę, godzinę i miejsce przejazdu oraz dane pozwalające zweryfikować istnienie albo zakres ważności biletu autostradowego, po upływie szczególnego krajowego terminu retencji tych danych, jeżeli jedynym uzasadnieniem dalszego przetwarzania jest ogólny termin przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej? 2. Czy art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e) oraz art. 6 ust. 1 lit. c) i e) oraz ust. 3 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że dla oceny legalności dalszego przechowywania i wykorzystania danych osobowych przez organ publiczny decydujące znaczenie ma pierwotne techniczne źródło pochodzenia danych, na przykład system automatycznego rozpoznawania numerów rejestracyjnych, Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców albo inny system teleinformatyczny, czy też decydujące znaczenie ma to, że dane te po pobraniu zostały włączone do systemu poboru opłaty elektronicznej i w tym systemie są następnie przechowywane oraz wykorzystywane w celu weryfikacji obowiązku uiszczenia opłaty i dochodzenia opłaty dodatkowej? 3. W razie odpowiedzi, że dalsze przechowywanie lub wykorzystanie takich danych po upływie szczególnego krajowego terminu retencji jest niezgodne z rozporządzeniem 2016/679, czy art. 5 ust. 1 lit. a) i e), art. 6 ust. 1 lit. c) i e), art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia oraz art. 7, art. 8 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany odmówić uznania takich danych za wystarczającą podstawę utrzymania w mocy decyzji nakładającej albo potwierdzającej obowiązek uiszczenia administracyjnej opłaty dodatkowej?". Sąd I instancji w uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia wyjaśnił treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i stwierdził, że rozstrzygnięcie przez TSUE powyższego pytania prejudycjalnego, skierowanego w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 939/25, może w istotny sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. WSA wskazał także, że sąd krajowy jest obowiązany uwzględniać wykładnię przepisów prawa unijnego wynikającą z orzeczeń TSUE, w tym zapadłych w następstwie pytań prejudycjalnych. W ocenie WSA, wskazane wyżej pytanie prejudycjalne pozostaje w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, w której skarżąca złożyła skargę na decyzję DIAS w Łodzi w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy będzie zależało od wyniku postępowania toczącego się przed TSUE, co z kolei czyni zasadnym zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania orzeczenia przez TSUE w związku z ww. pytaniem prejudycjalnym. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości, a także podjęcia postępowania i "dalszego rozpoznania sprawy". W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że w skardze podniesiono nie tylko zarzuty dotyczące przetwarzania danych po upływie okresu retencji, ale również zarzuty odnoszące się do niewyjaśnienia stanu faktycznego i niewykazania przez organ podstawowej okoliczności sprawy, tj. przejazdu pojazdu płatnym odcinkiem autostrady. W ocenie skarżącej organ nie przedstawił materiału dowodowego pozwalającego ustalić przebieg przejazdu. Skarżąca dodała, że odpowiedź na pytania prejudycjalne skierowane do TSUE może mieć znaczenie dla oceny legalności przetwarzania danych, jednak nie rozstrzygnie zarzutów dotyczących braku wykazania faktu przejazdu płatnym odcinkiem autostrady ani nie zastąpi obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego jest prawidłowe. Sąd I instancji słusznie stwierdził, że pytanie prejudycjalne, skierowane do TSUE na podstawie postanowienia z dnia 15 lipca 2026 r, sygn. akt III SA/Łd 939/25, pozostaje w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, w której skarżąca złożyła skargę na decyzję organu w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Istota pytań prejudycjalnych oraz odpowiedzi udzielonych na nie przez TSUE może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, albowiem ocena dopuszczalności przechowywania i wykorzystywania danych osobowych związanych z przejazdem pojazdu autostradą płatną w związku z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, po upływie szczególnego krajowego terminu retencji tych danych, warunkuje sposób orzekania w przedmiocie sankcji za naruszenie powyższego obowiązku. Dodać należy, że w analogicznym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skierowanie pytania prejudycjalnego w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 939/25, postanowieniami z dnia 30 lipca 2026 r. w sprawach o sygn. akt II GSK 760/26, II GSK 770/26, II GSK 840/26 oraz II GSK 989/26 zawiesił postępowania kasacyjne toczące się na skutek skarg kasacyjnych wniesionych przez DIAS w Łodzi w przedmiocie sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą, a także w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 16 września 2026
- Symbol z opisem
- 6037 Transport drogowy i przewozy
- Hasła tematyczne
- Zawieszenie/podjęcie postępowania
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
- Sędziowie
- Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 125 § 1 pkt 1 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III SA/Łd 317/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Łodzi z 21 października 2026 r., III SA/Łd 317/26 – transport drogowy i przewozy
Sygnatura: I SA/Po 967/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 21 października 2026 r., I SA/Po 967/26 – transport drogowy i przewozy
Sygnatura: VI SA/Wa 1114/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 21 października 2026 r., VI SA/Wa 1114/26 – transport drogowy i przewozy
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny