II GZ 443/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "B. S." Sp. j. w C. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 664/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "B. S." Sp. j. w C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 czerwca 2022 r. nr BP.501.2191.2021.PO15.230730 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II GZ 443/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę B. S. Sp. j. w C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 czerwca 2022 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez m. in. podanie w piśmie przewodnim numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym skarżącej spółki - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań – pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie 7 dni nie uzupełniono wskazanych braków formalnych skargi. Braki zostały uzupełnione dopiero w piśmie nadanym w dniu 5 września 2022 r. W związku z tym Sąd odrzucił skargę. Powyższe postanowienie Spółka zaskarżyła w całości zażaleniem i zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 65 § 1, 67 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w związku z a 39 § 3 pkt 1 i art. 40 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), poprzez doręczenie korespondencji sądowej dotyczącej konieczności dnienia braków formalnych osobie nieuprawnionej. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie postanowienia i uznanie, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych ergo strona nie naruszyła zasad określonych w art. 83 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a., jeżeli stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest osoba prawna, wówczas pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika. Wówczas pisma doręczać należy pełnomocnikowi. Jeżeli pełnomocnik nie wskaże odrębnego adresu, pod który kierować należy korespondencję, przyjąć trzeba, że adresem tym jest adres strony skarżącej. Doręczenie korespondencji pełnomocnikowi osoby prawnej w jej siedzibie, może zatem nastąpić w sposób uregulowany w przepisie art. 67 § 2 p.p.s.a. Niewątpliwym w sprawie jest, że wezwanie odebrał ktoś ze Spółki (podpis nieczytelny) - odnośnie której doręczyciel zaznaczył na dowodzie doręczenia, iż jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji (adresatowi). Odebranie pisma przez pracownika nieposiadającej osobowości prawnej w jej siedzibie, rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11, LEX nr 1148521). Odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną jest oczywiście prawnie bezskuteczne. Oznacza to, że domniemanie, iż pracownik osoby prawnej upoważniony jest do odbioru korespondencji w miejscu jej siedziby może być wzruszone. Okoliczność braku uprawnienia pracownika do odbioru korespondencji winna być jednakże przynajmniej uprawdopodobniona. Tymczasem strona skarżąca kwestionując w zażaleniu prawidłowość wezwania wskazała, że "dokument z sądu został odnaleziony na biurku w sekretariacie wśród innych, nie awizowanych przesyłek. Przyjęto zatem, że doręczyciel pocztowy pozostawił korespondencję przez pomyłkę w tym właśnie dniu, wśród przesyłkę nierejestrowanych". Nie sposób uznać, że Spółka powołała się na jakiekolwiek okoliczności, które mogły by potwierdzić jej stanowisko. Tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru, które korzysta z domniemania prawdziwości. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.