II GZ 429/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2026 r. sygn. akt VI SPP/Wa 190/25 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SPP/Wa 190/25 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skarg [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 27 sierpnia 2024 r. nr DGL-WOP.761.44.8.2024.MH w przedmiocie cofnięcia koncesji na wydobywanie kopaliny postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 lipca 2026 r., sygn. akt VI SPP/Wa 190/25, odmówił [...] (dalej: "skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2025 r., sygn. akt jw., w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skarg [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 27 sierpnia 2024 r., nr DGL-WOP.761.44.8.2024.MH, w przedmiocie cofnięcia koncesji na wydobywanie kopaliny. Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie sprawy. Postanowieniem z 5 grudnia 2025 r., sygn. akt jw., referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Przesyłka zawierająca odpis postanowienia po dwukrotnej awizacji – jako niepodjęta – została zwrócona Sądowi I instancji, który uznał ją za doręczoną 16 stycznia 2026 r. Pismem nadanym 27 stycznia 2026 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, który został przez WSA odrzucony postanowieniem z 9 marca 2026 r., sygn. akt jw., jako wniesiony po upływie terminu. Pismem z 27 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie otrzymał pierwszego awiza, a powtórne zostało pozostawione w jego skrzynce pocztowej dopiero po upływie terminu odbioru przesyłki. Odmawiając przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi, podczas gdy uchybienie to nastąpiło na skutek niezależnych od niego okoliczności związanych z wadliwym procesem podwójnego awizowania przesyłki przez operatora pocztowego, co uniemożliwiło mu realne powzięcie wiedzy o korespondencji i zapoznanie się z nią w przepisanym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlegało oddaleniu. Jak wynika z treści wniosku i zażalenia, skarżący upatruje brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu w wadliwości procesu doręczenia przez operatora pocztowego odpisu postanowienia Sądu I instancji z 5 grudnia 2025 r., polegającej na niepozostawieniu awiz, tj. opisanych w art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a. zawiadomień o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. W aktach sprawy (k. 41) znajduje się zwrócona Sądowi I instancji przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia. Z dołączonego zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłki nie doręczono, w związku z czym pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym 2 stycznia 2026 r. umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej stosowne zawiadomienie. Następnie 12 stycznia 2026 r. awizowano ją powtórnie i wskutek niepodjęcia jej w terminie, tj. do 20 stycznia 2026 r., zwrócono ją nadawcy. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zwrotne potwierdzenie odbioru ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W tej sytuacji nie można uznać za wystarczający dowód w postaci oświadczenia skarżącego o niepozostawieniu przez doręczyciela awiza w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z 25 marca 2026 r., sygn. akt II GZ 98/26). Wobec wątpliwości co do sposobu wydawania korespondencji i związanych z nią zawiadomień skarżący powinien był wszcząć u operatora pocztowego postępowanie reklamacyjne dotyczące rzeczonej przesyłki – czego jednak nie uczynił, a przynajmniej nie przedstawił na ten temat informacji. Dopiero udokumentowane ustalenia – uzyskane w wyniku takiego postępowania i potwierdzające twierdzenia strony – mogłyby posłużyć skutecznemu obaleniu domniemania prawdziwości informacji wynikających ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W niniejszej sprawie tego zabrakło, zatem Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu, czego konsekwencją była odmowa przywrócenia tego terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. ----------------------- 2