II GZ 426/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o. o. S. K. A. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 140/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. S. K. A. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.D.4031.156.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 25 marca 2025r., sygn. akt III SA/Po 140/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. S. K. A. w G. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 30 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że zapłata bądź egzekucja kary pieniężnej spowodowałaby uszczerbek majątkowy po jej stronie, ale nie nadesłała żadnych dokumentów uprawdopodabniających tę okoliczność (dokumentów dotyczących jej aktualnej sytuacji majątkowej - dochody, zobowiązania, majątek aktywny, pasywa itp.). Zdaniem Sądu niewystarczające w tym zakresie było twierdzenie, że przeciwko skarżącej toczy się około dwudziestu postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, których łączna wysokość oscyluje w granicach kilkuset tysięcy złotych. Skoro wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, Sąd orzekł odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego pominięcie i rozpatrzenie przez tut. Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 30 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt SKO.D.4031.156.2024 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania o sygn. akt ZDM-UZ.41082.12.2024.SZB wydanej w dniu 14 sierpnia 2024r., nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 4.340,00 zł, w sprawie zajęcia pasa drogowego na ulicy K. w P. poprzez umieszczenie obiektu w postaci automatu biletowego bez zezwolenia zarządcy drogi, pomimo że wniosek ten w związku z powołaniem się w pierwszej kolejności na art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. podlegał rozpoznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które to w tym zakresie się nie ustosunkowało, co czyni odmowę sądu przedwczesną. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez: 1) rozpatrzenie wniosku skarżącej o wstrzymaniu przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w całości, pomimo braku uprzedniego rozpoznania tego wniosku przez organ, który w pierwszej kolejności był zobowiązany wniosek w tym przedmiocie rozpoznać, a Sąd nie wezwał skarżącej do wypowiedzenia się w zakresie podstawy prawnej, która winna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie jako pierwsza; Z ostrożności procesowej podniesiono: 2) brak wstrzymania wykonania decyzji pomimo istnienia ku temu przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji tj. jej zapłata bądź egzekucja kary pieniężnej, spowoduje znaczne szkody, w postaci znacznego uszczerbku majątkowego, po stronie skarżącej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie postanowienia w całości oraz przekazanie organowi do ponownego rozpatrzenia, w tym do rozpatrzenia wniosku skarżącej dotyczącego wstrzymania przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniesiono o zwrot od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga również, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż skarżąca nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę jej żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w aspekcie możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie, warunkujących jego zastosowanie. Strona skarżąca nie przedłożyła rachunku zysków i strat obrazujących ogólny wynik finansowy skarżącej. Brak jest również w aktach sprawy dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Tym samym nie sposób było ustalić jakimi dochodami rzeczywiście dysponuje skarżąca. W niniejszej sprawie skarżąca nie nadesłała bowiem żadnych dokumentów uprawdopodabniających tę okoliczność. Niewątpliwie informacje takie pozwoliłyby na ocenę bieżącej sytuacji skarżącej w zakresie możliwości wywołania wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentem przemawiającym za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym nie mogła też być podniesiona przez skarżącą okoliczność, że przeciwko skarżącej toczy się około dwudziestu postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, których łączna wysokość oscyluje w granicach kilkuset tysięcy złotych. W kontekście wskazanego powyżej braku pełnego obrazu w zakresie zdolności finansowej i posiadanego przez skarżącą majątku, okoliczność ewentualnego obciążenia wielością kar, nawet w znacznych rozmiarach, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Brak przedstawienia sytuacji majątkowej skarżącej nie pozwalał na ustalenie pełnego obrazu jej zdolności płatniczych w relacji do ciążących na niej zobowiązań. Na marginesie wskazać należy, że negatywne rozpoznanie żądania strony nie neguje możliwości ponownego ubiegania się o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, z uwzględnieniem wypełnienia omówionych powyżej wymogów stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.