II GZ 417/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. – E.- G. J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 214/14 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. – E.- G. J. S. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 listopada 2013 r. Nr . w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 214/14 odrzucił wniosek J. S. –E. –G. J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego (obecnie: "Ministra Infrastruktury i Rozwoju") z dnia 13 listopada 2013 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej. Sąd postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. odrzucił skargę Jarosława Sawy z uwagi na jej złożenie po upływie terminu. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2014 r. Od powyższego postanowienia skarżący w zakreślonym terminie wniósł skargę kasacyjną wskazując na bezzasadność wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie pismem z 8 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z 13 listopada 2013 r. W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał doręczenie zaskarżonej decyzji zarówno pełnomocnikowi jak i stronie skarżącej. Sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a) przypomniał, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie był przedwczesny w związku z czym należało go uznać za niedopuszczalny. Skarżący złożył bowiem wcześniej skargę kasacyjną od postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi będzie więc wyznaczać data doręczenia prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wyłączenie możliwości jednoczesnego uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz wniosku o przywrócenie terminu wynika z konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych. Skarga kasacyjna oparta jest bowiem na twierdzeniu, że termin został zachowany zaś wniosek o przywrócenie terminu na przeciwnym – że do uchybienia terminu doszło J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 88 zdanie 1 p.p.s.a. i odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniała przesłanka odrzucenia wniosku albowiem został on złożony w terminie przepisanym dla dokonania tej czynności natomiast złożenie skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi, która ma charakter pierwotny w stosunku do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie powinno powodować odrzucenia wniosku lecz konieczność rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie skargi kasacyjnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Trafny jest pogląd Sądu pierwszej instancji o kolizji środków prawnych wymienionych w art. 86 i n. p.p.s.a. (wniosek o przywrócenie terminu) oraz art. 173 i n. tej ustawy (skarga kasacyjna). Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy strona złożyła skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyznaczać będzie data doręczenia prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu złożony równocześnie ze skargą kasacyjną podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 p.p.s.a. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. II GZ 222/12 oraz postanowienie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt IFZ 39/13). Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł zarówno skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę, jak i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak już Naczelny Sąd Administracyjny wyżej wskazał, podjęte przez skarżącego czynności procesowe wzajemnie się wykluczają. We wniosku o przywrócenie terminu strona dąży do wykazania, że przekroczyła termin do dokonania czynności bez swojej winy i ta kwestia byłaby przedmiotem badania Sądu pierwszej instancji w odrębnym postępowaniu. Natomiast w skardze kasacyjnej kwestia braku zawinienia uchybienia terminowi do wniesienia skargi nie jest eksponowana lecz strona skarżąca usiłuje wykazać, że Sąd pierwszej instancji w postanowieniu o odrzuceniu skargi przyjął błędne założenie odnośnie początku biegu terminu do wniesienia skargi gdyż uznał, że termin ten biegnie od momentu doręczenia decyzji ostatecznej pełnomocnikowi strony. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej. Wtedy dopiero będzie możliwe złożenie skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, spełniającego wymogi określone w art. 87 p.p.s.a., wraz z dokonaniem czynności procesowej, której uchybiła. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.