II GZ 416/22

POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2022 r. Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt VI SPP/Wa 12/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2021 r. sygn. akt VI SPP/Wa 12/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt VI SPP/Wa 12/21 o odrzuceniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 12/21 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 listopada 2020 r. nr KOC/6917/Ru/19 w przedmiocie ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 lipca 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 12/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw J. G. (dalej: skarżący, strona) od zarządzenia referendarza sądowego z 2 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 12/21 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia zażalenia, został doręczony skarżącemu 4 sierpnia 2021 r. Pismem z 16 sierpnia 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z 26 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie z powodu wniesienia go po terminie. Skarżący pismem z 4 lutego 2022 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z 13 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższe zażalenie na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż zostało wniesione po upływie terminu. Na to postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący złożył 22 czerwca 2022 r. zażalenie (zatytułowane sprzeciw), nie zgadzając się z nim oraz wyrażając swoje głębokie niezadowolenie i oburzenie ze sposobu, w jakim działają sądy oraz ze sposobu, w jaki stosują procedury. Wskazał, że jest po udarze, oraz że 7 dniowy termin jest dla niego za trudny do dochowania. Żąda 30-60 dnia na dokonanie stosownych czynności - bowiem w jego ocenie - sprawa i tak się "ślimaczy". Wskazał, by Sąd zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej, Dzielnicy Ochota M. St. Warszawy o informację o jego stanie majątkowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie natomiast do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci zażalenie na postanowienie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie odpis postanowienia z 26 listopada 2021 r. o odrzuceniu zażalenia został doręczony skarżącemu wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia w dniu 4 stycznia 2022 r., a zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 11 stycznia 2022 r. Zażalenie na postanowienie z 26 listopada 2021 r. zostało natomiast wniesione przez skarżącego w dniu 4 lutego 2022 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu, co uzasadniało jego odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś do argumentacji skarżącego co do długości terminu wniesienia zażalenia, należy wskazać, że termin wskazany w art. 194 § 2 p.p.s.a. ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu. Tym samym Sąd nie ma możliwości wydłużenia tego terminu z uwagi na stan zdrowia wnioskodawcy. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w zażaleniu wskazujących na nieumiejętność pisania przez skarżącego z uwagi na przebyty udar wskazać należy, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów potwierdzających lub choćby uprawdopodobniających wskazaną okoliczność. Brak jest np. zaświadczeń lekarskich, z których wynikałoby, że w trakcie pobytu w szpitalu doznał komplikacji uniemożliwiających mu wypełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy, czy nadanie listu w Urzędzie Pocztowym w terminie. Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarżący adresuje koperty przesyłane do Sądu, podpisuje zwrotne potwierdzenia odbioru, a także dokonuje innych czynności w wyznaczonych przez Sąd terminach. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.