II GZ 411/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z.o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 839/26 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z.o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 kwietnia 2026 r. nr BP.500.89.2025.0165.RZ9 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 17 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 839/26, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w R. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 kwietnia 2026 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd wyjaśnił, że odpis zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 29 czerwca 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 600 zł został doręczony upoważnionemu pracownikowi skarżącej 2 lipca 2026 r., więc ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uiszczenie wpisu był dzień 9 lipca 2026 r. (czwartek). Sąd wskazał, że w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi, zatem termin na uzupełnienie braków skargi upłynął bezskutecznie. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do dalszego procedowania. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 70 § 1 i 2 oraz art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. przez błędne ustalenie daty skutecznego doręczenia zarządzenia z 29 czerwca 2026 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, poprzez przyjęcie, że doręczenie nastąpiło 2 lipca 2026 r., podczas gdy w rzeczywistości przesyłka została jedynie awizowana 2 lipca 2026 r., a skuteczne doręczenie nastąpiło dopiero 16 lipca 2026 r.; 2. w konsekwencji – naruszenie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że termin 7 dni na uiszczenie wpisu sądowego upłynął z dniem 9 lipca 2026 r. i odrzucenie skargi jako nieopłaconej, mimo że termin ten w dacie wydania postanowienia jeszcze nie rozpoczął biegu lub nie upłynął. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że z ustaleń spółki oraz z dokumentów posiadanych przez operatora pocztowego wynika, że 2 lipca 2026 r. przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie została jedynie awizowana, a nie doręczona. Według skarżącej nikt z upoważnionych pracowników spółki nie odebrał jej tego dnia, a przesyłka została faktycznie odebrana dopiero 16 lipca 2026 r. Przy prawidłowym ustaleniu daty doręczenia przez Sąd termin do uiszczenia wpisu, zdaniem skarżącej, upływałby 23 lipca 2026 r. Wpis od skargi został uiszczony 20 lipca 2026 r., czyli, w ocenie skarżącej, w ustawowym terminie. Do zażalenia skarżąca nie dołączyła żadnej dokumentacji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie było sporne, że wnosząc skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 kwietnia 2026 r., skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi w wysokości 600 zł, w konsekwencji czego Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd stwierdził, że skarżąca wezwanie odebrała 2 lipca 2026 r., więc ostatnim dniem na dokonanie wpisu był 9 lipca 2026 r. Skarżąca w zażaleniu kwestionuje doręczenie jej wezwania do usunięcia braków fiskalnych skargi powołując się na to, że nikt z upoważnionych pracowników spółki nie odebrał 2 lipca 2026 r. przesyłki. Zdaniem skarżącej w dacie, którą Sąd pierwszej instancji przyjął za datę doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, tj. 2 lipca 2026 r., doszło jedynie do awizowania przesyłki zawierającej wezwanie, a do doręczenia doszło dopiero 14 lipca 2026 r. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że prawidłowe były ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stały się podstawą jego postanowienia o odrzuceniu wniesionej przez skarżącą skargi. Zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Stosownie do art. 67 § 3 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wynika, iż 2 lipca 2026 r. upoważniony pracownik spółki odebrał korespondencje kierowaną do skarżącej na adres wskazany przez nią w skardze i tożsamy z adresem wynikającym z Krajowego Rejestru Sądowego spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odebranie pisma przez osobę znajdującą się w siedzibie spółki rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do skarżącej. Wysłanie zatem do spółki korespondencji na adres jej siedziby i odbiór korespondencji 2 lipca 2026 r. przez pracownika spółki, prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił za prawnie skuteczne. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że upoważnienie pracownika osoby prawnej do odbioru korespondencji sądowej adresowanej do tej osoby/jednostki może być udzielone również w sposób dorozumiany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II CKN 509/99, OSNC 2000/2, poz. 42; postanowienie NSA z 9 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 1456/08), bowiem upoważnienie do odbioru pism sądowych jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań. Należy podkreślić, że rolą przedsiębiorcy, jako profesjonalnego uczestnika obrotu oraz podmiotu inicjującego postępowanie sądowe, jest zapewnienie możliwości doręczania korespondencji w jej siedzibie osobie uprawnionej (por. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GZ 80/21). Skoro zaś osoba, obecna pod adresem siedziby spółki nie oświadczyła doręczającemu, że nie jest upoważniona do dokonywania jakichkolwiek czynności w imieniu pracodawcy, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w siedzibie spółki, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 185/21). Odnosząc się do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu wskazać trzeba, że na poparcie swoich twierdzeń o doręczeniu przesyłki sądowej do rąk nieupoważnionej osoby 2 lipca 2026 r. skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji. Z weryfikacji numeru śledzenia przesyłki znajdującego się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które było podstawą ustaleń Sądu pierwszej instancji, jednoznacznie wynika, że do odbioru wezwania doszło 2 lipca 2026 r. Nie jest natomiast jasne, na jakie śledzenie korespondencji powołuje się skarżąca w zażaleniu. Skarżąca nie zakwestionowała zatem skutecznie w tej sprawie prawidłowości ustaleń Sądu, że do doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi doszło 2 lipca 2026 r. Upoważniony pracownik skarżącej tego dnia odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 25 akt sądowych). Zatem skarżąca była zobowiązana uczynić zadość wezwaniu w terminie 7 dni od dnia doręczenia korespondencji, czyli do 9 lipca 2026 r. Wpis od skargi skarżąca uiściła dopiero 20 lipca 2026 r. (k. 37 akt sądowych), a więc już po terminie i po wydaniu zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi. Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skarga podlegała odrzuceniu wskutek nieuzupełnienia powyższych braków fiskalnych w zakreślonym terminie. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.