II GZ 408/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 434/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 434/18, odrzucił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że [...] (dalej: skarżący), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. Pismem z dnia 7 maja 2018 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2018 r., skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie powróciła do Sądu z adnotacją o jej nieodebraniu i podwójnym awizowaniu w dniach 14 i 22 maja 2018 r. Według Sądu I instancji termin na wykonanie wezwania do opłacenia skargi winien być liczony zgodnie z przepisem art. 73 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a). Zgodnie z treścią tych przepisów w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (...). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1. W rozpoznawanej sprawie doręczenie nastąpiło w dniu 28 maja 2018 r. a termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 4 czerwca 2018 r. Z informacji z dnia 13 lipca 2018 r. z Kasy WSA w Krakowie wynika zaś, że do dnia 12 lipca 2018 r. wpis nie został uiszczony. W tym stanie sprawy Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie wiedział o zaistniałej sprawie, bo jak się okazało doręczyciel włożył awizo do skrzynki i było ono niewidoczne w skrzynce między gazetami i ulotkami reklamowymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (...). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący po wniesieniu skargi został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. W wezwaniu skarżący zastał pouczony zarówno o terminie uiszczenia wymaganego wpisu sądowego jak i o negatywnych skutkach procesowych wynikających z nieopłacenia skargi w wyznaczonym terminie. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie, w konsekwencji czego Sąd I instancji był zobowiązany, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę nieopłaconą odrzucić. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzące poza zakres postępowania zażaleniowego, pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.