II GZ 394/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1766/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1766/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P. R. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, Sąd stwierdził, że skarżony akt jest rozstrzygnięciem nieposiadającym przymiotu wykonalności, gdyż nie zobowiązuje skarżącego do podjęcia jakichkolwiek działań, czy zaprzestania czynienia czegoś, a zwłaszcza - na tym etapie postępowania, nie wiąże się z koniecznością zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Tym samym skarżący nie mógł skutecznie wnieść o wstrzymanie jej wykonania. Decyzja ta stwierdza jedynie określony stan rzeczy – utratę dobrej reputacji. Z tych względów Sąd orzekł wskazując w podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący. Postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140; dalej: u.t.d.) polegające na uznaniu, że niestosowanie instytucji wstrzymania rygoru wykonalności decyzji nie będzie miało wpływu na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa strony, 2) prawa materialnego, tj. art. 7d ust. 6 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na bezpodstawnym twierdzeniu, że podmiot realizujący transport drogowy może kontynuować działalność po otrzymaniu decyzji o "utracie dobrej reputacji". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie oceniając wniosek skarżącego w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. prawidłowo uznał, że brak było podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej. Oceny tej nie zmieniają zarzuty i ich uzasadnienie przedstawione w zażaleniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, opubl. WK 2016; art. 61 oraz przywołane tam poglądy doktryny i orzecznictwo). Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. np. R. Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl - Rzeszów 2008 r., s. 53 i 109–110). Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji. Stosownie do treści art. 7d ust. 6 u.t.d., organ publiczny, o którym mowa w art. 7 ust. 2, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1, tj. decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji – w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e cyt. ustawy. Z powyższego wynika, że, po pierwsze, dobra reputacja jest jednym z warunków, jakie musi spełniać posiadacz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Po drugie, stwierdzenie jej utraty – samo w sobie - nie wywołuje skutków materialnoprawnych, które nie są do odwrócenia, jak i nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wprawdzie orzeczenie o utracie reputacji rodzi określone skutki prawne – w tym cofnięcie czy zawieszenie zezwolenia - ale te nie powstają one z mocy prawa - lecz wymagają wydania odrębnych decyzji, które z kolei mogą być przedmiotem kontroli i wniosków o wstrzymanie ich wykonania. Na tym etapie powoływanie się na skutek w postaci konieczności zaprzestania działalności - nie jest uzasadnieniem istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznał zarzuty zażalenia. W tych okolicznościach prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu zażalenia.