II GZ 394/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2703/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2703/16) odrzucił skargę J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Skarżący w dniu 30 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na opisaną decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2016 r. Potwierdzenie daty wniesienia skargi stanowią zarówno koperta, w której nadano przesyłkę, jak i informacja Poczty Polskiej (z systemu Śledzenie przesyłek– Tracking) znajdująca się w aktach sprawy. Wymieniona decyzja została odebrana przez skarżącego w dniu 19 września 2016 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, znajdujące się w aktach administracyjnych. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę wskazał, że skoro zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2016 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 19 października 2016 r. W związku z powyższym, jak zaznaczył Sąd, złożona przez skarżącego w dniu 30 listopada 2016 r. skarga, wniesiona została z uchybieniem tego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. Z. W zażaleniu odniósł się do treści przepisu art. 7 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 poz. 23, dalej: k.p.a.), wskazując że na organy administracji publicznej został nałożony obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że do działań Wojewódzkiego Sądu Admnistracyjnego stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (które co do zasady dotyczą postępowania przed organem administracji). Niezależnie jednak od powyższego, autor zażalenia nie podważył, ani nie poddał pod wątpliwość jednoznacznych ustaleń Sądu, z których wynikało, że skarga została wniesiona po terminie przewidywanym przez prawo do jej wnieisenia. Termin zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego reguluje art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy. Zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu 19 września 2016 r., w związku z powyższym trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 19 października 2016 r. Złożona więc przez skarżącego w dniu 30 listopada 2016 r. skarga, wniesiona została z uchybieniem terminu i jako środek spóźniony, prawidłowo została przez WSA odrzucona. Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.