II GZ 392/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1019/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1019/18, odrzucił skargę W. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że decyzja prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej na adres kancelarii w dniu [...] kwietnia 2018 r. Pismem z dnia [...] maja 2018 r., nadanym listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu [...] maja 2018 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik w imieniu skarżącej wniósł skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r., nr [...]. Sąd I instancji powołując się na art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) wskazał, że skarga nadana przez pełnomocnika skarżącej została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu. Skoro bowiem decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] kwietnia 2018 r., to termin do wniesienia skargi kończył się w dniu [...] maja 2018 r. Z daty stempla pocztowego znajdującego się na kopercie wynikało, że skarga została nadana w dniu [...] maja 2018 r. W związku z powyższym w ocenie Sądu I instancji skarga została złożona z naruszeniem określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu i w konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenia na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że skarga została oddana w urzędzie pocztowym po upływie terminu do jej złożenia, a w konsekwencji na przyjęciu przez WSA, iż zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Do zażalenia pełnomocnik załączył między innymi odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację na nienależyte wykonanie usługi pocztowej. Z treści pisma Poczty Polskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wynikało, że pracownik przyjmujący do przewozu przesyłkę o numerze [...] posługiwał się datownikiem z błędnie ustawioną datą. W związku z powyższym Poczta Polska przyznała, że reklamowana przesyłka została przyjęta przez operatora pocztowego i nadana w dniu [...] maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin uważa się za zachowany, jeżeli pismo, do złożenia którego został ustanowiony termin, wpłynie w tym czasie do sądu. Może ono być wniesione przez złożenie go w biurze podawczym sądu, a także przez oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym. Stosownie zaś do art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W przypadku oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym, co miało miejsce w niniejszej sprawie, datę jego złożenia potwierdza dowód nadania przesyłki pocztowej lub odcisk datownika (zob. H.Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005; s. 330). Należy w pierwszej kolejności wskazać, że strona nie może ponosić ujemnych skutków nienależytego wykonania zleconych zadań przez podmiot pośredniczący, tj. Pocztę Polską. Skarżący nie ma też obowiązku, nie może nawet ingerować w działania tego podmiotu od momentu odbioru przesyłek przez pocztę do ich nadania. W przypadku składania pisma do sądu za pośrednictwem innego podmiotu (np. Poczty Polskiej) o zachowaniu terminu decyduje data wniesienia takiego pisma do podmiotu pośredniczącego, a nie moment wpływu takiego dokumentu do właściwego sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 104/07, LEX nr 338577). Mając na uwadze dołączoną przez pełnomocnika skarżącej do zażalenia dokumentację związaną z reklamowaniem w Poczcie Polskiej przesyłki, zawierającej skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], należy wskazać, że trafnie w zażaleniu wywiedziono, że termin do wniesienia skargi został zachowany. Na podstawie przedstawionych przez Pocztę Polską w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] wyjaśnień nie budzi wątpliwości, że przesyłka zawierająca skargę pełnomocnika skarżącej, o numerze [...], została nadana w Urzędzie Pocztowym Z. [...] w dniu [...] maja 2018 r. Na kopercie został umieszczony przez pracownika Poczty Polskiej stempel pocztowy z błędną datą nadania przesyłki. Skoro zatem termin na wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie upływał w dniu [...] maja 2018 r., to tym samym skarga została wniesiona przed upływem trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia pełnomocnikowi decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 w zw. z 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.