II GZ 379/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3244/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi S. w O. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr DE NE/00004/2025 w przedmiocie nakazu zaprzestania działań polegających na przygotowywaniu i przeprowadzaniu zabiegów operacyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 kwietnia 2026 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. w O. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr DE NE/00004/2025 w przedmiocie nakazu zaprzestania działań polegających na przygotowaniu i przeprowadzeniu zabiegów operacyjnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. S. w O. (dalej: "skarżący"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z 27 sierpnia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z 21 maja 2024 r., którą nakazano skarżącemu zaprzestania działań polegających na przygotowaniu i przeprowadzaniu zabiegów operacyjnych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, że jeśli na mocy przepisów szczególnych decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu, to zasadne jest wstrzymanie wykonania tej decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym na wstępie postanowieniu stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Zdaniem Sądu, wnioskujący nie określił, czy w jego przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sąd zauważył, że w uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, skarżący nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na postanowienia złożył skarżący zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji, gdy tymczasem jest to zasadne do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi przez WSA; 2. wadliwe przyjęcie, że niezasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji, gdy tymczasem jest to zasadne do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi przez WSA; 3. wadliwe przyjęcie, że niezasadne jest wstrzymanie nakazu zaprzestania działań polegających na przygotowaniu i przeprowadzaniu zabiegów operacyjnych, gdy tymczasem jest to zasadne do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi przez WSA; 4. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie nakazu zaprzestania działań polegających na przygotowaniu i przeprowadzaniu zabiegów operacyjnych, gdy tymczasem jest to zasadne do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi przez WSA; 5. brak uwzględnienia przez Sąd, że brak (odmowa) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego, albowiem Szpital nie może wykonywać zabiegów, uzyskiwać z tego tytułu wynagrodzenia od NFZ Oddział w Warszawie, nie może przyjmować pacjentów i kierować ich na zabieg, a zatem fakt ten jest oczywisty, niewymagający jakichkolwiek dowodów, gdyż wynika z natury działalności szpitalnej (zdrowotnej), która jest znana wszystkim podmiotom w RP, a zwłaszcza organom administracji publicznej i sądom. Jest to zatem fakt notoryjny, niewymagający dowodu, gdyż znany Sądowi z urzędu; 6. że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest na tyle lakoniczne, że de facto uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia, gdyż nie sposób poznać pełnego toku analizy prawnej, dokonanej przez Sąd I instancji. Brak jest także dogłębnego wyjaśnienia kwestii dotyczącej przedmiotu wniosku, tj. czy zaskarżona decyzja podlega wykonaniu, czy nie, i dlaczego nie należało umorzyć postępowania wywołanego wnioskiem; 7. wadliwe przyjęcie, że wniosek nie był właściwie uzasadniony, gdy tymczasem był uzasadniony poprawnie; 8. WSA w Warszawie bezzasadnie nie objął zakresem postanowienia także wstrzymania poprzedzającej decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji albo uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji, aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem jego wstrzymania a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, jednakże nie uprawdopodobnił, że w jego przypadku zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawiających za zastosowaniem tej instytucji, ani też nie poparł swojego wniosku żadnymi materiałami dowodowymi, które mogłyby zostać przez Sąd pozytywnie zweryfikowanie przy ocenie, czy w przypadku strony wykonanie skarżonej czynności doprowadzi do powstania znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, iż sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w taki sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Skarżący, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze i nie przedstawił okoliczności, które mogłyby przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia wniosku oraz ogólnikowe stwierdzenie podniesione w zażaleniu, iż brak (odmowa) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację strony skarżącej i przemawiających za zastosowaniem w jej przypadku instytucji ochrony tymczasowej, uniemożliwia jego pozytywną ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przez ustawę p.p.s.a. i w sposób jasny wskazuje na powody, dla których wniosek skarżącej nie mógł zostać rozpatrzony zgodnie z jej żądaniem. W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił okoliczności, które mogłyby przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.