II GZ 375/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 747/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Sz. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. odmówił Ł. W. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Sz. z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący w wywodzonej od powołanej decyzji skardze sformułował wniosek o wstrzymanie jej wykonania w całości nie motywując przy tym swojego żądania. Przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz wynikające z niego obowiązki wnioskodawcy, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uzasadniając swojego wniosku nie wykazał aby zachodziły okoliczności określone w powołanym przepisie co skutkowało odmową uwzględnienia żądania. Ł. W. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucają mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia, w ocenie skarżącego, przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonalności decyzji organów obu instancji do czasu rozpoznania przez WSA w Sz. skargi, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy za trafną uznać należy ocenę wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Sz. z dnia [...] maja 2018 r., jakiej dokonał Sąd I instancji. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej sformułowany przez pełnomocnika skarżącego w skardze o wymienionego rozstrzygnięcia pozbawiony był jakiegokolwiek uzasadnienia i ograniczał się wyłącznie do żądania "wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji całości". W tych okolicznościach Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że brak uzasadnienia skutkował nie wykazaniem przez wnioskodawcę aby zachodziły okoliczności (przesłanki) wymienione w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujące wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji pełnomocnika skarżącego, za całkowicie nietrafne uznać należy stanowisko, że Sąd I instancji naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a., nie poddając analizie przesłanek z tego przepisu poprzez niewzięcie pod rozwagę charakteru zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji, przy zasadnie stwierdzonym braku uzasadnienia wniosku, a więc braku jakichkolwiek motywów postawionego żądania wskazujących na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do wystąpienia skutków w pryzmacie jego aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie miał faktycznej możliwość do wzięcia pod rozwagę, a tym bardziej do oceny charakteru sprawy administracyjnej oraz wynikłego z niej zobowiązania skarżącego i jego wpływy na sytuację strony skarżącej. Zauważyć należy, że pozostała argumentacja pomieszczona w uzasadnieniu zażalenia nie daje jakichkolwiek podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor zażalenia wskazuje wyłącznie na kwotę wymierzonej kary administracyjnej nie wskazując na jakiekolwiek inne, konkretne okoliczności odnoszące się do skarżącego, które pozwoliłyby na przeprowadzenie choćby szczątkowej analizy sytuacji materialnej strony i oceny wpływu wykonania objętej skargą decyzji na skarżącego w aspekcie przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Powołanie się zaś na kilka innych postępowania – toczących się przez sądami administracyjnymi lub zakończonych wyrokami również nie zamienia takiej oceny wniosku, albowiem z przyczyn już opisanych informacje o toczących się lub zakończonych postępowaniach nie rzucają, kolokwialnie ujmując, dodatkowego "światła" w kwestii rozpatrywanego w tej sprawie wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.